Дили ту косаи хун асту дареғ,
Сангдил, косашикан бисёр аст.
Ту Фаронса бирав, эй ҷӯраи ҷон,
Гарчи меҳрат ба Ватан бисёр аст.
Дар дилу дидаи мардум ҷойӣ,
Ҷойи ту дар дили ман бисёр аст.
Лаби хуншор аз алам баста равем,
Вой, дар сина сухан бисёр аст!

Ба Маликаи Саид

Ҳай нола занӣ ту бар ҳавои «Дили ман»,
Хунрез чунин шавад навои дили ман.
Ин гуна кӣ гирядо барои дили ман?
Ку булбулаки навосарои дили ман?

Ҳамчун гули хору гули бехор туӣ,
Ҳамчун гули шеъри тари Бозор туӣ.
Нӯшидаам ангубини овози туро,
Кардам ғазали дарди дилам рози туро.

Хуни дилам аз дида чакидан гирад,
То лолаи шеъри тар дамидан гирад.
Ку ёри азиз, лола чидан гирад?
Чун мурғи ғазал дилаш тапидан гирад.

Садпора дили зори ман аз нолаи туст,
Ҳар пораи ҷӯшида зи хун лолаи туст.
Дар сина зи фарёди ту сад нола марост.
Аз дил ба канор як сабад лола марост...

Куштӣ ҳамаро, маро ту нокушта намон,
Нокушта намон марову нокушта махон.
Зинҳор нагирӣ гунаҳ аз куштани ман,
Як бор напӯшӣ сияҳ аз куштани ман.