Соқӣ, ба ду соқи нозанин менозӣ,
Бо ҳар ду лаби пурангубин менозӣ,
Бо нози ду чашм оташин менозӣ,
Бо ҳар ду анор беҳ аз ин менозӣ.

Соқӣ ба ду соқи нозанин кушт маро,
Бо нози хуши «бубин-мабин» кушт маро.
Эй рафта ҳушат, гуфт, нигар болора,
Ин гуна набинӣ ту дигар болора.

Ман ошиқи як духтари хушрӯ будам,
Сайёд шудам, аз пайи оҳу будам.
Фарёд, ба ман ғайри ҳаёҳу нарасид,
Фарёди дилам ба гарди оҳу нарасид.

Як номаи ошиқӣ ба дасташ додам,
Як бӯса ба чашми майпарасташ додам.
Бар номаи ошиқӣ ҷавобам нарасид,
Дигар зи хуми чашм шаробам нарасид.

Ангушт ба дар ҳамезадам чак, чак, чак,
Он гуна ба лаб мезадам оҳанги мачак.
Дар во шуду ангушт ба лаб гуфто: тиш,
Гуфтам, ки магӯ кабӯтари худро киш.

Болоназарон дасти ба даст омадаанд,
Аз мастии чашмони ту маст омадаанд.
Маст омадаанду майпараст омадаанд,
Дар пеши баландии ту паст омадаанд.

Оҳ, аз ғами талхи ту бинолам ширин,
Най нола намекунад мисолам ширин.
Ман аз ғами ту байту ғазал менолам,
Меноламу бо ду даст дил мемолам.