шартномаи меҳнатӣ: корманд ё корфармо қатъ карда мешаванд, истифода мешавад.

Истилоҳи "аз кор озод кардан" ҳангоми истинод ба корманд истифода мешавад ва ҳамзамон истилоҳи "қатъӣ" шартномаи меҳнатиро ифода мекунад. Қатъи шартномаи меҳнатӣ низ ҳамзамон маънои аз кор озод кардани кормандро дорад, ба истиснои ҳолати фавти корманд. Дар ҳама ҳолатҳои дигар, мафҳуми "аз кор озод кардани корманд" синоними мафҳуми "қатъи шартномаи меҳнатӣ" аст.

Қатъи шартномаи меҳнатӣ ва аз кор озод кардан дорои тартиб ва асосҳои ягона мебошанд. Қонунгузор дар моддаи 39 КМ ҶТ мафҳуми "қатъ шудани шартномаи меҳнатиро" истифода мекунад ва дар моддаи 54 КМ ҶТ бошад истилоҳи "аз кор озод кардан"-ро дар мавриди корманд ба кор бурдааст.

Шартномаи меҳнатӣ метавонад дар сурати мавҷудияти асосҳои қонунӣ, ки ҳангоми истифодаи он қонун қатъи шартномаи (қарордоди) меҳнатиро имкон медиҳад, қатъ гардад.

Асосҳо барои қатъ шудани шартномаи меҳнатӣ далелҳои ҳуқуқӣ, масалан, чунин ҳолатҳои ҳаётие мебошанд, ки ҳангоми мавҷудияти онҳо қонун барои барҳам задани шартномаи меҳнатӣ, имкон медиҳад. Ин далелҳои ҳуқуқӣ метавонанд ду навъ бошанд:

1. Амалҳои ихтиёрӣ. Вақте, ки яке аз тарафҳои шартнома ё ҳарду тараф ё тарафи сеюм, ки тарафи шартномаи меҳнатӣ нест (суд, идораи хизмати ҳарбӣ, дигар мақомот) барои қатъ кардани шартномаи меҳнатӣ ташаббус менамоянд;