шахсе, ки мехоҳад бо корфармо шартномаи меҳнатӣ бандад, аммо аз ҷониби корфармо ин хоҳиши шахс рад карда шудааст, ҳамчун баҳси меҳнатии фардӣ маҳсуб мешавад.

Корманд метавонад ба комиссияи созиш ҷиҳати баррасии баҳси меҳнатии фардӣ муроҷиат намояд, ба истиснои он баҳсҳое, ки бояд мустақиман дар суд баррасӣ шаванд ва ё тибқи қонун тартиби дигари баррасии онҳо муқаррар шудааст. Дар мавридҳои дигар, корманд ҳуқуқ дорад, бидуни комиссияи созиш бевосита ба суд муроҷиат кунад.

Вазъи ҳуқуқии комиссияи созиш бо он муайян карда мешавад, ки комиссияи номбурда як мақомоти мустақил ва комилҳуқуқ барои баррасии баҳсҳои меҳнатии фардӣ ба ҳисоб рафта, тасдиқи қарорҳои он аз ҷониби ягон мақомоти дигар талаб карда намешавад.

Ташаббускори ташкили комиссияи созиш метавонад корфармо - шахси ҳуқуқӣ (ташкилот) ва корманд - шахси воқеӣ бошад. Корфармо ва мақомоти намояндагии кормандон, пас аз гирифтани пешниҳоди хаттӣ дар бораи таъсиси комиссияи созиш, бояд намояндагони худро ба ҳайати комиссия пешниҳод намоянд.

Комиссияи созиш аз шумораи баробари намояндагони корфармо ва кормандон ташкил карда мешавад (масалан, панҷ намоянда аз ҳисоби кормандон ва мувофиқан панҷ намоянда, аз ҳисоби корфармо).

Намояндагони корфармо ба ҳайати комиссия аз ҷониби роҳбари ташкилот таъин карда мешаванд, агар