– Ўро албатта меёбед, модар!
Гўё тамоми гирифтагии дилам ба гуфтани номи «модар» чу осмони софи пурситора кушода шуд.
Модар ҳеҷ набуд, ки аз тамошоям сер шавад. Ду чашми камнури ў гўё аз дидори ман медурахшиданд. Вақти рафтанам буд, вале аз пеши ин модари мушфиқу меҳрубон рафтанам хеле мушкил буд. Аз вазъи ваҷоҳаташ медидам, ки ў низ аз пеши ман рафтан наметавонад. Ў намехоҳад, ки маро низ аз даст диҳад. Охир, ман каме ҳам бошад, ба фарзанди ў монанд будам. Модар дар ин дақиқаҳо чӣ қадар азоби рўҳӣ кашида буд. Охир, ту худ азизам, тасаввур кун, ки модар ҳаждаҳ сол фарзандашро надидааст, аз ў хабар надорад. Пас рўзе дар роҳ ва ё ин ки дар ягон ҷойи дигар ба фарзандаш монанд каси дигарро мебинад. Вақте мефаҳмад, ки вай фарзандаш нест, ба ў чӣ ҳол рўй медиҳад? Ман нахостам, ки модар як умр шикастадил монад.
– Модар, биёед ба хонаи мо меравем, он ҷо каме дам мегиред, осуда ки шудед, худам шуморо ба хонаатон бурда мемонам.
– Не, писарам, ман ин ҷо меистам. Шояд ҳозиракак ояд. Ман вайро дар ин ҷо меёбам.
Ў метарсид ва ё шубҳа мекард, ки гўяд: «Не, ин туӣ».
Ҳазор сол гузарад ҳам, ту моро мешиносӣ модар.
Ту моро меёбӣ. Меҳри ту аз ҳазорсола роҳ моро ба сўйи ту мебарад. Меҳри ту дар ҳама ҷо раҳнамуни мост, эй модар.