Охир, худи мо ба ин айбдорем. Худи мо!
Ҳақиқати чу офтоб рахшонро бо пардаи ғализи туманмонанди риё мепўшем. Ва ин рафтори мо танҳо худхоҳи ҳасту халос.
Ҳеҷ фикр намекунем, ки бо ин рафтори разилонаи худ сабаби инқирози ин ё он чиз мешавем. Манижа, ба ту аз кушоду рўшан фикр кардани худ метарсам.
Охир, ту аз ман ҳақиқати ҳолро талаб мекунӣ ва ман аз баёни он метарсам, мефаҳмӣ! Метарсам!
Ба ин ману ту гунаҳгор нестем. Ин дард танҳо аз они ману ту нест, охир. Моро маҷбур мекунанд, ки ширро сиёҳ гўем. Ман. Нафс. Ҳақиқат. Манфиат.
Ана он чизе, ки дар фаҳмишаш хато мекунем. Хато!
Манижа, ту бояд маро дар ҳама сурат авф кунӣ ва ба мисли пештара осмони софи беғубори дилатро пок дорӣ. Зиндагӣ ба ҳангоми наврўз хуш аст. Манижаҷон, бароят ҳикояти ҳузнангезеро нақл мекунам.
Гўш кун. Ду ҷавон ҳамдигарашонро хеле, ва ҳатто, шояд ба монанди мо, дўст медоштанд. Ҳардуяшро мешинохтам. Бовар бинамо, азизам. Мардум намефаҳмад, ки чӣ кор мекунад. Он ҷавон қарзу қавола карда ба дилдодааш ҳамхона шуд. Чор ҳазор сўм.
Вақте ки қариб ҳама рўз қарздорон ба назди ҳавлиаш омадан мегирифтанд, бечора чӣ кор ҳам карда, метавонист. Тамоми умр ин қадар пулро пасандоз карда наметавонист. Аз ин рў ду навҷавон аз баҳри беканори «бахт» оби ҳаёт нўшиданд. Маро дуруст фаҳм, азизам Манижа. Онҳо нахостанд, ки тамоми умр сархам бошанд. Дар ин ҷо айби кист? Магар онҳо зиндагиро дўст намедоштанд? Магар онҳо намехостанд, дамидани субҳу домани пурхуни шомро тамошо кунанд?