Ман ба истиқболи садо рафтам, маро дошта, ба колбад андохтанд. Аз ҳамон рўз сар карда бародарам гурезанда шуд. Ў аз қаҳр метофт, олам месўхт, ман даруни ҳабсхонаи худ меларзидам, худро ба ҳар девор мезадаму роҳи халосӣ набуд.
Намедонам, аз рўзгор чанде гузашта бошад. Маро аз ҳабсхона раҳо карданд. Дар ин ҳолат Хуршед дар наздикӣ будааст. Мегўянд, ки аз ранги зарди камравнақи ман сахт тарсида будааст ва рангаш аз ман бадтар зиб-зард гаштааст. Аз ҳамон рўз ў аз Худову фариштагон тарсида мегардад. Охир, ў озод аст, ҳарчанд пурбиму пурхатар бошад ҳам.
Вақте ки маро Ҷабраил ва сарбозонаш ба долони кабуди беохир дароварданд, ҳама фариштагон гашта маҳзунона ба сўям менигаристанд. Худо аз рўи тахти зарандуде хеста, ба истиқболам омаду маро ба ҳамроҳии худ бурда, дар бараш нишонд.
Ҳама гўш ба қимор буд, ки ў чӣ мегуфта бошад.
Пас фаҳмидам, ки ҳама ба омадани ман мунтазир будаанд. Ҳама эҳтиёҷманди ман будаанд. Бе ман чизе вуҷуд надоштааст. Ҳамаи шумоён, фарзандони ман, медонед, ман оламро гирифтам. Танҳо як қувва, як лашкар – Хуршед саркаши итоатам мекунад, ки Маҳ ва лашкари худ – Ситорагон ўро таъқиб карда истодаанд, кадом рўз вайро низ дошта мегиранд. Маро касе намедонад, – ба ман рў оварда ба гапаш давом кард, – Танҳо ту метавонӣ маро ҷовидон гардонӣ.
Ман ҳайрон шудам, вале ба хаёлам омад, ки ман маҳбуси ўям ва хоҷа бар ғулом ҳарчи тавонад, ҳамон мекунад. Боз хаёлам барои бародарам рафт. Кош меомаду маро аз ин ҷамъияти бешармҳо гирифта мерафт. (Акнун, ки мебинам, аз ў дурўғгўтар, маккортар, фиребгартар чизе набудааст.