Чаро ин ним ҷон дар ту набозам,
Ки ман бе ту зи сад ҷон бениёзам.

Дилам бурдиву гар бурдӣ ҳазорам,
Набудӣ ҷуз фишондан бар ту корам.

Зи ту як лаҳза з-он дил барнагирам,
Ки ман ҳаргиз дил аз дилбар нагирам.

Ғами ишқи ту дар ҷон мениҳам ман,
Ба куфри зулфат имон медиҳам ман.

Чу ман бе ту на дил дорам, на динам,
Чаро саргашта медорӣ чунинам?!

Манам бе рӯйи ту рӯе чу динор,
Зи ишқи рӯйи ту рӯе ба девор.

Туро дидам, ки ҳамтое надидам,
Назират сарви болое надидам.

Агар ойӣ ба дастам, худ бирастам,
В-агарна медавам ҳар ҷо, ки ҳастам!

Ба ҳар ангушт даргирам чароғе,
Туро меҷӯям аз ҳар дашту боғе.
Агар пешам чу шамъ ойӣ падидор,
Вагарна чун чароғам мурда ангор!»

Навишт ин номаву бингошт он гоҳ,
Яке сурат зи нақши хеш чу моҳ.

Ба доя дод, то доя равон шуд,
Бари он моҳрӯи меҳрубон шуд.

Чу нақши ӯ бидиду шеър бархонд,
Зи лутфи табъу нақши ӯ аҷаб монд.

Ба як соат дил аз дасташ бурун шуд,
Чу ишқ омад дилаш аз ғусса хун шуд.

Наҳанги ишқ дар ҳолаш забун кард,
Канору доманаш дарёи хун кард.

Чунон бе рӯйи ӯ рӯйи ҷаҳон дид,
Ки гуфтӣ не замин, не осмон дид.

Чу гӯӣ бе сару бе пой музтар,
Кулаҳ дар пой карда кафш дар сар.

Ба доя гуфт: - Бархез, эй накӯгӯй,
Бари он бут раву аз ман бад-ӯ гӯй.