Туро ин бас набошад дар замона,
Ки ту ин корро бошӣ баҳона.

Асоси нанг бинҳодӣ аз ин кор,
Ба шаҳватбозӣ афтодӣ аз ин кор.

Бигуфт ину зи пеши ӯ бадар шуд,
Ба сад дил он ғуломаш фитнатар шуд.

Зи лафзи Бусаъиди Маҳна дидам,
Ки ӯ гуфтаст: - Ман он ҷо расидам.

Бипурсидам зи ҳоли духтари Каъб,
Ки ориф буд ӯ ё ошиқи саъб?

Чунини гуфт ӯ, ки маълумам чунон шуд,
Ки он шеъре, ки бар лафзаш равон шуд.

Зи сӯзи ишқи маъшуқи маҷозӣ,
Бинакшояд чунин шеъре ба бозӣ.

Надошт он шеър бо маъшуқ коре,
Ки ӯро буд бо Ҳақ рӯзгоре.

Камоле буд дар маънӣ тамомаш,
Баҳона омада дар раҳ ғуломаш.
Ба охир духтари ошиқ ба он сӯз,
Ба зорӣ шеър мегуфтӣ шабу рӯз.
Магар мегашт рӯзе дар чаманҳо,
Хуше мехонд ин ашъор танҳо:
«- Алло, эй боде, шабгире гузар кун,
Зи ман он турки яғморо хабар кун.
Бигӯ к-аз ташнагӣ хобам бибурдӣ,
Бибурдӣ хобаму хунам бихӯрдӣ».
Магар Ҳорис аз он сӯ дар чаман буд,
Ба гӯши Ҳорис омад он сухан зуд.
Биҷӯшиду бар ӯ зад бонг ногоҳ,
Бад-ӯ гуфто: - Чӣ мегӯӣ ту гумроҳ?!
Ба пешаш духтари ошиқ замин руфт,
Бигардонид он шеъру чунин гуфт:
«- Ало, эй бод, шабгире гузар кун,
Зи ман он сурхсаққоро хабар кун.
Бигӯ, к-аз ташнагӣ хобам бибурдӣ,
Бибурдӣ обаму хунам бихӯрдӣ!»
Яке саққош будӣ сурхрӯе,