Баъд хомўшии томе ҳукмфармо гашт. Бахтиёр ҳарчанд диққат дод, гўшу ҳуш шуд, дигар ба гўшаш садое, сухане нарасид.
Вай худро аз нав ба ҷогаҳ партофт. «Ба фикрам, хоб дидам»- гуфту аз қайди андешаҳо берун ва ба олами хоб ворид шуд.
Пагоҳӣ, вақте модар аз берун баргашт, Бахтиёр аллакай ба варзиши бадан машғул буд.
– Ҳа, оча, саҳат қати аз куҷо омадӣ?
– Аз роҳрав.
– Дар роҳрав чӣ гум кардӣ?
– Ҳеҷ чиз, бачам. Тарақ-туруқи дари ҳамсояро шунида, берун баромадам. Бинам, бечора ҳамсоя боз бачаҳояшро гирифта, ба куҷое шитоб дорад. «Ба куҷо?» – гуфта пурсам, аранге ҷавоб дод:
«Дар мактаб кори зарур дорам». Аҷиб, ин муаллима каллаи саҳар дар мактаб чӣ гум карда бошад, чӣ кори зарур дошта бошад?
Бахтиёр табассум карда, гуфт:
– Ҳеҷ аз кунҷковиат намондӣ-да, оча. Охир, одами зинда саду як ташвиш дорад.
Пиразан синчакорона ба рўи Бахтиёр нигариста, гуфт?
– Бисёр маҳмаддоно шудаӣ. Росташа гўй, боз ягон нағмаи дигар карда, бечораро натарсонда бошӣ?
Бахтиёр хандид.
– Барои чӣ механдӣ, сакалту? Росташ гўй!
– Оча, қасам ба ҷони ҷавонам, ки нисбати ў ягон аҳмақӣ накардаам. Охир, худат дидӣ-ку, ман соати нўҳи шаб омадам. Дар беруну дарун касеро надидам, бо ягон кас вонахўрдам. Яъне, ин дафъа ман аз бозӣ берун.
– Бахтиёр, ҳо ба ту гуфтам-а, боз такрор мекунам: агар боз ягон номаъқулӣ кунӣ, ширама ба осмон меҷўшам!
– Бисёр баланд рафтӣ, оча. Охир, ширатон кайҳо хушк шудагӣ. Боз кадом ширро ба осмон меҷўшед? – ба қитиқи модар расиданӣ шуд Бахтиёр.
– Ҳой бача, шаккокӣ накун, ки ман модарам.
– Гуноҳи ин сағираи дарбадаратро бубахш, оча. – Бахтиёр бо табассум пеши пои модар зону зад.
– Хез! Хез! Бас масхарабозӣ! Чунон гап мезанӣ, ки намедонам кадом гапатро шўхӣ пиндораму кадомашро ҷиддӣ. Рафтем, чоята хўр. Ман ба ту гап дорам.