«Э, заната… Номард. Аз танҳоии як занаки муштипа истифода бурда… Агар ба дастам афтӣ…» – гуфту боз ба даҳани падар нигарист. Мехост фаҳмад, ки дар ин маврид падар чӣ мегуфта бошад. Хомўшии тазъиқоваре ба вуқўъ пайваст.
Ниҳоят падар онро шикаст:
– Ҳмм, аҷаб коре шудааст. Кӣ гумон мекард, ки … ин нобакорон бўй гирифтаанд, ки ту пул дорӣ.
– Аз ягон кас гумонбар нестӣ? – пурсид бародар.
– Вай дафъа ба шумо гуфта будам-ку, як маймуни одамшакл ду рўз думболагирам буд. Баъд ўро гум кардам. Дигар пайдо нашуд.
– Аниқ, ки кори ҳамун нобакор ва шайкаи ў. Аз афташ, шайкааш бақувват. Метарсам, ки аз думат ба ин ҷо наомада бошанд.
– Ман ҳам дар ҳамин андешаам, ота.
– Ҳа, масъала вазнин. Ман аз ҷони туву бачаҳоят метарсам, духтарам. Бало ба паси ҳамон чанд қоғази сабз.
– Пас бигўед, чӣ кор кунам, ота?
– Намедонам, духтарам, – падар боз ба андеша рафт ва баъди фосилае, ба писараш рўй оварда, пурсид: – Ту чӣ маслиҳат медиҳӣ?
– Чӣ маслиҳате ки шумо диҳед, ота. Калони хона шумо.
– Худи ту чӣ фикр дорӣ, Адолат? – падар ба духтар рўй оварда ба умқи чашмони пурнами вай назар дўхт.
– Ростӣ, намедонам, ота. Сарам замбўрхона. Ҳайронам, чӣ кор кунам. Ё шояд, ҳоло ҳам дер нашудааст, ба милиса хабар диҳем? Шаб омада онҳоро дар сари ҷиноят дастгир кунанд…
– Э, не, духтарам, ин хаёли хом, – якбора хитоб кард падар. – Ин гапа дигар нагўй. Ин номаъқулия накун, ки …
– Ҳа, рост мегўед, ота. О, худат ба мо гуфтӣ-ку: таъкид карданд, ки «ба милиса хабар нате, онҳо ҳама одамони мо». Модом ки милиса ҳамроҳашон бошад, аз дасти ту чӣ кор меояд? Фақат душман зиёд мекунему халос.
– Ман хам ҳамина гуфтанӣ будам, – гапи писарро тақвият дод падар.
– Хайр, чӣ кор кунам, ота? Вақт рафта истодаст, – суоли пештараро такрор намуд Адолат.
– Илоҷ нест, ба тақдир тан медиҳем, духтарам. Насибатон набудааст. Маҷбурӣ бо ду дасти адаб ба он лаънатиҳои оқипадар диҳӣ.