– Хайр, чӣ шудааст? Он сафар ба ин хабарнома чӣ муноссибате дорад?
– Шояд муносибате надошта бошад. Лекин ёд дорам, ту саргузашти ҷавонзанеро бисёр бо ҳарорат қисса карда будӣ. Гўй, ҳамин тавр буд ё не?
Алишер ба андеша рафт. Ҳа, ба хотираш омад. Вай ҷавонзанеро, афсўс, номаш дар хотир намондаст, нағз дар хотир дорад. Ба Далер гуфта буд, ки агар фурсат даст диҳад, дар ҳаққи ў ҳикояте рўи коғаз меорад.
– Бале, ҳамн тавр буд, – ниҳоят яхи хомўширо шикаста посух дод Алишер. – Дар гурўҳе, ки ман сарвараш будам, ҷавонписарону духтарон аз ҷумҳурии Туркманистон бисёр буданд.
– Масъала равшан. Муаллифи хабарнома ҳамон зан...
– Ту ҳамин хел гумон мекунӣ?
– Набошад чӣ хел гумон кунам?
– Пас чӣ рақам ваю Саломат ба як мазмун телеграмма додаанд?
– Дар зиндагӣ тасодуфҳои бисёр мешавад, ҷўраи ҷон. Гумон мекунам, ки онҳо аз мазмуни телеграммаҳои ҳамдигар хабар надоранд. Ман гуфтаму ту шунав.
– Хайр, инаш фаҳмо. Лекин ба ман гўй ки чӣ кор кунам?
– Фикр кардан лозим...
– Вақти фикр карда нишастан нест. Ҳар дақиқа ғанимат.
– Набошад, гўш кун. Маслиҳат ҳамин. Ҳамроҳ ба фурудгоҳ меравем.
– Хайр, ана рафтем. Пас...
– Исто, ки ту ўро мешиносӣ?
– Намедонам. Шояд шиносам. Шояд не. Охир аз байн як сол не, ду сол не, расо ҳашт сол гузашт.
– Ин тавр бошад, гўш кун. Агар шиносӣ, аз дур ба ман ишора кун. Ба он тарафаш корат набошад. Зуд ба назди янга раву ўро гирифта чақонакак гурез. Фаҳмо?
– Фаҳмо. – Чеҳраи Алишер қадре кушода шуд.
– Зиёфат мешавад?
– Мешавад.
Дўстон дар ҳамин ҷо сўҳбатро файсал карда худро ба кор андармон сохтанд. Вале кори Алишер пеш намерафт. Номае, ки барои таҳрир пешаш монда буд, гўё ўро мегазид.