САДОИ Ӯ ТАНИНИ БУЛБУЛОН БУД

Бирафта Зоҳири мо аз бари мо,
Ҳунарманди ҷавону сарвари мо.
Садои ӯ танини булбулон буд,
Навои ӯ суруши осмон буд.
Чу булбул шӯр буд андар навояш,
Ба дилҳо ҷон мебахшид садояш.
Навояш гармии гироие дошт,
Ба лаҳни дилкамаш зебое дошт.
Тараннумҳои шодаш ҷонфизо буд,
Сурудаҳои нобаш дилкушо буд.
На танҳо сӯз буд андар садояш,
Аҷаб шӯру шарар буд дар адояш.
Суруде гар ҳамехондӣ ба манзил,
Аз он будӣ ҳамаро шӯр дар дил.
Сурудҳои хуши мастона мехонд,
Ғазалро ӯ басе ҷонона мехонд.
Худаш шоду сурудаш шод будӣ,
Зи оҳангаш ҳама дилшод будӣ.
Агар дар маҷмаъи овоз мехонд,
Ба хости насли нав дамсоз мехонд.
Навояш ҷумла шӯрангез будӣ,
Ба халқ нек меҳрангез буд.
Ба ҳар ҷое, ки хондӣ садое,
Хиҷил мегашт булбул аз навое.
На танҳо дӯстдоронаш буд афғон,
Бирав қадраш нигар дар Тоҷикистон.