САЪДИИ ШЕРОЗӢ

Эй сорбон, оҳиста рон, к-ороми ҷонам меравад.

Бигзор то бигирям чун абр дар баҳорон.

Зи дастам бар намехезад.

Ман надонистам аз аввал, ки ту бемеҳру вафоӣ.

Ёр бо мо бевафоӣ мекунад.

ФУРУҒИИ БАСТОМӢ

Магар Худо зи рақибон туро ҷудо бикунад.

То ба ҷафоят хушам, тарқи ҷафо кардай.

Кай рафтай зи дил, ки таманно кунам туро? (навор нест)

Чӣ хилоф сар зад аз мо, ки дари сарой бастӣ?

ТАБИБИ ИСФАҲОНӢ

Ғамат дар ниҳонхонаи дил нишинад.

Ман нестам чун дигарон, бозичаи бозигарон (танҳо байт)

ФАХРИДДИНИ ИРОҚӢ

Зи ғам зору ҳақирам, бо кӣ гӯям? (навор нест)

ҲОҚОНИИ ШЕРВОНӢ

Омад нафаси субҳу саломат нарасонид.

АБУЛҲАСАН ЯҒМОИИ ҶАНДУҚӢ

Нигоҳ кун, ки нарезад, диҳӣ чу бода ба дастам.

АБДУРАҲМОНИ МУШФИҚӢ

Эй ҷони ман асират, эй умри ман фидоят.

Бемораму ғайр аз ҷигари пора надорам.