ислоҳ кардаам, истад. Вале ҳеҷ гапи маро қабул накарданд.

-Медонед, барои ин масъаларо ҳал кардан пеши Раҳматов меравем. Ҳамон кас кадоме, гапи ту ё гапи ман дуруст гӯяд, гапи ҳамонро қабул мекунем.
Бе чуну чаро. Бо ҳам пеши Иброҳим Раҳматов рафтем ва сармуҳаррир гуфтанд, ки:

-Дар фалон масъала ду фикр пайдо шуд. Акнун мо чӣ кор кунем? Ҳар чизеро шумо бифармоед, акнун мо ҳамонро қабул мекунем. Иброҳим Раҳматов он вариантеро, ки банда дар вироиш истифода кардаам, гуфтанд, ки дуруст аст. Ҳамин тавр мушкил ҳал шуд. Сармуҳаррир бе чуну чаро гуфтанд:

-Раҳмат, ташаккур, масъала ҳал. Омадем ба он коргоҳамон. Гуфтанд, ки:

-Тамом, гапи ту гузашт, ман розӣ. Ҳамон хеле ки
Иброҳим Раҳматов гуфт, ҳамон тур истад.

Ман ба домулло гуфтам, ки:

-Домулло, ман ҳамин қадар кӯшиш кардам, ки
дурустии ин вироиши худамро ба шумо исбот
кунам, қабул накардед, аммо сухани Иброҳим
Раҳматовро бе чуну чаро, бе ягон савол, бе ин, ки
гуфта бошед, ки: о, чаро ин тур мегӯйӣ?- қабул