тавсиф кард. Дар рӯзнома чоп ҳам шуд “Халқ ва ғазал”. Аммо Раҳимӣ дигар хомӯш буд, дигар чизе намегуфт. Раҳимӣ пеш аз навиштани ин шеър худаш шеърҳои ишқӣ дошт. Ман чандон намефаҳмам, ки чаро касе, ки пеш аз ин худ шеърҳои ишқӣ гуфта буд, имрӯз ин қадар сахт ба муқобили ишқия шеър мегӯяд. Аммо солҳои баъд Раҳимӣ боз бештар шеърҳои ишқӣ гуфт. Шеърҳои хуб. Шеърҳое, ки дар байни эҷодиёти Раҳимӣ мавқеи муайян доранд. Ҷойгоҳашон босазо. Аз бисёр шеърҳои иҷтимоию сиёсии Раҳимӣ хеле баландтар меистанд. Аз онҳо хеле зиёдтар аҳаммият доранд, чунки пурмазмун ҳастанд.
Шеърҳои иҷтимоӣ-сиёсии Раҳимӣ дар бисёр мавридҳо хеле ба назар мерасанд. Лекин шеърҳои ишқияш таассуроти хуб боқӣ мегузоранд. Пас, шояд Раҳимӣ бо он шеъраш на ба муқобили лирикаи ишқӣ баромада бошад, балки ба муқобили таърифу тавсифи ҳамсари худ, як зане, ки шояд ҳусн дорад, вале хислатҳои бад ҳам дорад. Вақте шахсияти ҳамсари Лоҳутӣ ба бисёр касон маъқул набошад, шеъре, ки дар бораи ӯ гуфта шудааст, дар бораи ҳамсари Лоҳутӣ низ албатта маъқул намешавад. Инро дар назар дошт, ки инро дар ҳаққи ҳар зан гуфтан мумкин нест.

Фақат дар ҳаққи занҳое гуфтан мумкин, дар
ҳаққи духтарҳое гуфтан мумкин, ки дар ҳақиқат