Аз бисёрии зӯр, ки дар лашкаргоҳ буд Хуршедшоҳ тақнок буд. Орматро бифармуд, то ба шумор оварданд, ки чӣ миқдорант ки ба марга оматаянд. Бишумуртанд, миқдори шоҳидаз лодори хапит сату бисту нӯҳ мард ба қатл омада бузаит. Шоҳ аз дилтангӣ бархост ва ба хаймаи занов омад. Махпариро дар хайма наднт фарёд баровард. Гуфт:
— Махпари куҷо рафтаает?
Бӯгӣ талаб карданд, наёфтанд. Ҳодимону канизонон пурсиданд, гуфтанд:
«Чун бол баромада, худ ва доло Салоҳ аз хона бо рӯи омаданд. Беш аз ин хабар натарем»
Шоҳ гуфт:
— Биянгаред, то бандӣ неъ мондааст?
Биёмаданд, зани шоҳро тухтар аз дурмопаро талаб карданд, наёфтант. Бо шоҳ бигуфтанд. Шоҳ ба боргаҳ омад, азсол бо Фадфури Ҳомон ва тийрон бигуфт.
Ишон таҷҳиз шутант. Шоҳ бифармуд, то дар миёнӣ курит гом талаб карданд. Наёфтанд. Хуршедшоҳ фарьёт баровард ва кӯрай кард. Фадфур бигирист. Паҳлавонон сарисема шуданд. Ҳаман лашкар хосу ом дар хурӯш омаданд. Чоус баргумоштан, то нишоне оғрад, ки ҳамгинеи милтанг афтант.
Хомони вазир дилтанг буд, гуфт:
— Тадбир он аст, ки дари ҷанг баста шавад, то як ҳафта, магар нишоне аз Маҳпари ба даст оид.
Шоҳ гуфт:
— Ҳар чӣ меконд кардан, мекум.
Вазир гуфт:
— Бале, инро бибоча фиристодан, то ба Арманшоҳ расад.
Хӯрдасби Шаҳлу хизмат кард, гуфт:
— Ман бираҳам ва пайғом буз, ирам.
Хомони вазир гуфт Бирав ва бигӯ, ки шоҳи Фадфур ва Хуршедшоҳ нетикай ки инро малеум аст, ки тӣ воқеаи азим афтодааст. Агар неъ буд, ки дар ин бай, шуморо кор баромад ва бисёр кас ба қатл омаданд. Кас фириста, то бойига ва куштагиро аз роҳ баргиранд. Он гоҳ тартиби ҷанг бисозем. Лаҳ рӯз ҷанг натодем кард.
Хурҷасби Шаҳлу рӯй ба роҳ ниҳод, то бар кавор, лашкаргоҳи Арманшоҳ расид. Сайланӣ баробари Кат рои истода буд. Понг бар пой зад. Гуфт: