Ин бигуфтанд ва ба шароб хӯрдан машғул шуданд.
Шаҳрона вазир гуфт
— Эй шоҳ, фарзанди Конун истодааст ва падари вей бисёр ҳақ бо шоҳ дорад.
Шоҳ гуфт
— Амала падараш бидеҳ ва ӯро ба шаҳр фирист.
Шаҳрона вазир ӯро даъват дод ва ба шаҳр фиристод ва пӯшида фармуданд, ки ифшосолор уст. Бояд, ки ҷумлаи рангти ки бозорӣ дар фармони вай бошанд, то шаҳр зиғох надорад ва мухолифро талаб мекунанд. Аммо чун шаҳр ба вей супурданд ва истиқлият гирифт, дар лашкаргоҳ талаби Табрех мекарданд, то пиромаи ва бендояро бисӯваранд.

Аз ин ҷониб Хуршедшоҳу Фағфуршоҳ ва Фаррухрӯзу Ҳомони вазир аз баҳри Маҳинӣ дилтанг ва Самақ назди ишон ва ҷавонмарди Рӯзафзун мегуфтанд; Ҳангинон бор вай офарин мекардай, то Рӯзафзун гуфт
— Эй пайкавон, чӣ бувад, агар фармоед, ки нимаб бировем ва ангуштариву камари Арманшоҳ биёварам? Самақ бонг бар вай зад ва гуфт.
— Нашояд, ки дар инфил ойсрон даъвои кунӣ. Корҳо бояд кардан ва он гаҳ гуфтан.
Рӯзафзун гуфт
— Эй пайкавон, агар на он буда, ки савганд доштаме, ки ман ва падару бародарон қасди куштани Арманшоҳ накунем, сари Арманшоҳ биёвардаме.
Шағол гуфт
— Эй фарзанд, ӯро бозмоникан ва зӯпра дар дили ӯ сард нагардон, ки ҳеҷ кор сахттар аз зӯрӣ нест ва ба комтере чизе дилгарову тарғон маванд. Маҳин чандин зӯр деъво надорад, агар чизе надонисти. Рӯзафзун гуфт
— Эй пайкавони Шағол, ҳар кӣ чизе донад, ба сухани кас аз роҳ наофтад ва худрӯ аз он кор дилшикаста накунад. Аммо он чи Самақ маро гуфт, маслиҳат буд ва маро полка фармуд, ки бар он кор кунам.
Ин бигуфтанд ва ба шароб хӯрдан машғул шуданд, то шаб даромад. Аз ҳар ду ҷониб талаб берун шуданд. Рӯзафзун аз пеши ойсрон бархост ва гуфт
— Он чӣ гуфтам, ба ҷоӣ орам.
Рӯй ба роҳ ниҳоду бирафт. Чун наздикан талаб расид, камаро ғофил дод. Ҷурғос аз ва ти шабехун баргузашт.