аз дасти мо бираваду Самак бо дигарон саргардон шаванд.
Шервони Ҳалабӣ гуфт:
— Биравем ва шоҳро хабар кунем.
Ниёл гуфт:
— Дер гардад ва қалъа аз даст биравад.
Шервони Ҳалабӣ бо Сурхи Марғазӣ гуфт:
— Ту талоя нигоҳ дор, ки ман рафтам. — Ин бигуфт ва бо чаҳор ҳазор савор рӯй ба роҳ ниҳод ва Ниёл аз пеши ишон, ки ногоҳ перомуни1 қалъаро лашкари Хуршедшоҳ фурӯ гирифт ва дасти теғ бар ишон кушоданд ва ҳамаро бикуштанд ва овоза ба қалъа расид, ки «Лашкари қалъа бо сипоҳи Хуршедшоҳ масоф мекунанд».

Он бист мардро яке ном Рамак буд, аз баҳри он ки асли ӯ аз Чин буд ва Самак бо Сурхвард худро бо силоҳ дар миёни он бист мард афканда буданд, ки ин Рамак дареғ мехӯрд, то он мардумон гуфтанд: «Моро ба ёрӣ додани ишон бибояд рафт».
— Донам, ки ҳамаи лашкарро куштанд ва агар Хуршедшоҳ қасди мо дорад, мо қалъаро нигоҳ дорем, ки лашкари ҷаҳон бо мо ҳеҷ ба даст надоранд. — Рамак ин мегуфт ва Самак пеши вай истода буд бо Сурхвард.
Чуин ин сухан аз вай бишнид, Самаки айёр гуфт:
— Эй Рамаки паҳлавон, ту бар ҷой мебош ва қалъа нигоҳ медор, ки беҳтар бошад, то аҳволи ишон бингарем, ки ба чӣ хоҳад расидан, ки ин қалъа туро нигоҳ мебояд дошт ва кутволи қалъа ту хоҳӣ будан.

Рамак бад-ин сухан бод дар бурут афканд ва дар сари девор биншаст. Самак сокин даромаду даст ба вай дарниҳод ва ӯро ба зер андохт. Чун ба нима расид, хост ки бозгардад, хаста шуда буд ва бознатавонист гаштан, бемурод бар замин омад.
Чун Самак ӯро ба зер андохт, даст бизад ва корд баркашид ва ба яке даромаду корде бизад ва бикушт.
Сурхвард чун дид, ки ду-серо кушт, ӯ низ корд бароварду наъра зад: «Манам Сурхвард, банда ва ҷокари Самаки айёр!» Кордро ба захм гирифт ва ба як соатин бист мардро баякбор бикуштанд ва қалъаро аз мардум холӣ карданд ва дар зери қалъа Шервони Ҳалабӣ он сипоҳи қалъаву Адхон ва Хонро баргирифт.

1 Перомун — атроф.