омада, ки маро дар дасти ин кофари ҳаромзода раҳо кардаед, то ин соат Арманшоҳи падарму Килиматлики бародарам маро фаромӯш кардаанд. Афлотун, ки ин мард, ки хизматгори Сурхи Кофар аст, ба фарёди ман расиду туро сиёвард. Панҷ ҳазор динор дар вай пазируфтаам1, агар маро аз ин банд растагорӣ диҳад. Ту ба саодат ин «табаррук» мехӯр, то Сурхи Кофар дар хоб шавад, ки ҳанӯз бедор аст ва он чавоқиярд пон вай дар канор гирифтаасту мемонад.

Сиёҳабр гуфтори вай бишунид. Дар вай нигоҳ кард ва он рӯю муй ва халоват ва болю паҳмои Моҳона бидид, сарве дид равон, рӯе дид чун моҳи шаби чаҳордаҳ, болое чун сарв ва гесӯе дид чун каманди сиёҳ, хандидане чун субҳ, хилмидане чун қабк, ҷилва кардане чун товус, ишқаме чун орд, ки даҳ бор ба ҳарир бибезаву ба рӯган бисиришти2 ва ланаҳдоме, симиндаҳоне чунон ки чун сухан гуфти, ваҷҳ3 натавоники кардан, ки сухан мегӯяд, биине чун теғи дирам, чашме чун чашми гӯр4, гардане чун гардани ғазолон, дандоне чун дур, чаблае5 чун тахти сим, оразе чун гул. Дар ҳусни чунон тамом буд, ки агар зоҳиде ӯро бидидӣ, зӯҳд дар боқӣ кардӣ, ва агар сӯфие ӯро бидидӣ, тоати сӯфи ҳуҷ дар боқӣ кардӣ. Ва агар бод дар зулфи у ваҷкӣ, агр ҷаҳон бигирифтӣ....

Чу дар зан нигоҳ кард марди ҷавон,
Рӯе дид ҳамчун гулу аргувон,
Ду зулфаш ба гирди рухи дилфир6,
Чу шаб буд густурда бар гирди рӯй.
Ҳача лам лам аз печу банду гиреҳ,
Ба ҳам даршуда бандҳо чун зиреҳ,
Ду ораз ба кирдори тоба саман,
Иноят дар инби чун Султони Яман,
Ба тахти качин карда дар исри кор8 (1)
Ду наргис — пур аз қудрати кирдигор
Ба бинӣ ба кирдори симин қалам,
Ба абрӯ чу аз нуши бар гул ракам
Нишаста ба рӯяш бар аз шери таӣ9
Чу лӯъӣ, ки ашъад бар сурт маӣ10

1 Пазе — вақла кардаанд.
2 Пазе — омад, тамир кунӣ.
3 Ваҷҳ — вада.
4 Гӯр — гӯртар, ночӣ аз оҳум даштӣ.
5 Чабла — пешона, чеҳин.
6 Кар — кир, ки сиёҳ аст.
7 Ход — ораз.
8 Дар мисоли ин пардаи шеърум ин лайли араби, ки по ин дигар унвонаш набошад, партофта шуда.