ЧОР ФИРЕБГАР

Дар замонҳои қадим дар як деҳае чаҳор ҷавон зиндагӣ мекарданд. Онҳо қоргурези ашаддӣ буданд. Дар сар танҳо як андеша доштанд: бо кадом роҳе бошад, фиребу найрангро биомӯзанд ва мардумро фириб дода, зиндагиашонро пеш баранд. Шабу рӯз бо ҳам менишастанд, қиссаҳои дурӯғ мебофтанд, дурӯғгӯӣ меомӯхтанд ва дар ин кор худро устод мепиндоштанд. Оқибат, онҳо баъди аз боварии ҳамагон баромадан, аз деҳаи худ ба кишвари бегона, ба он ҷое, ки касе онҳоро нашиносаду надонад, дар ҷустуҷӯйи одамони содалавҳ, ба сафар баромаданд. Дур рафтанд ё наздик, инашро касе намедонад, ба кулбае расиданд, ки дар он пиру кампире дур аз мардум зиндагӣ мекарданд ва дар замини назди кулбаашон ба шоликорӣ машғул буданд. Фирибгарон андешиданд ва ба қароре омаданд, ки ин ду нафар кӯҳансоланд, онҳоро фириб медиҳем ва молу дороиашонро аз худ мекунем. Ба кулба расиданду гуфтанд:
– Ассалому алайкум, бобову бибӣ! Мо мусофиронем, аз ҷойҳои дур омадаем, шахсонеро ҷустуҷӯ дорем, ки афсонаву ривоят ва қиссаҳои гуногун медонанд. Мехоҳем афсона бишунавем ва дониши худро афзун намоем. Оё шумо ягон афсона ё қиссае бароимон нақл намекунед?
Пиру кампир дар ҷавоб гуфтанд:
– Эй набераҳои азиз! Мо афсонаву қиссаҳоро дар кӯдакиамон шунидаем, имрӯз чизеро ба ёд надорем.
Фирибгарон гуфтанд: