— Агар афсонагӯе пайдо шавад, оё шумо афсонаашро шунидан мехоҳед?
Пиру кампир ҷавоб доданд:
— Агар афсонагӯй пайдо шавад, мо бо дилу ҷон ба суханони ӯ гӯш медиҳем.
Фиребгарон гуфтанд:
— Ҳар яке аз мо дар бораи худ қиссаеро медонад, ки аз падару модар шунидааст. Қавл бидиҳед, ки ба суханони мо бовар хоҳед кард. Агар аз қавлатон бигардед, бояд ҳар як майлу хоҳиши моро иҷро кунед.
Пиру кампир ҷавоб доданд:
— Албатта, ҳатман бовар хоҳем кард!
Фиребгари якум ба қиссааш оғоз кард:
— Ман дар шиками модарам семоҳа будам, ки меваи пухтагиеро дар нӯги дарахти назди хонаамон дидам. Дарахт хеле баланд буд. Модарам меваро чида гирифта наметавонист. Ман ҳис мекардам, ки вай мехоҳад он меваро гирифта бихӯрад. Аз шиками модарам берун шудам, ба дарахт баромада меваро гирифтам ва ба модарам додам. Баъд аз ин боз ба шикамаш даромадам.
Фиребгари дуюм қиссаашро сар кард:
— Дар шашмоҳагиам медидам, ки модарам дар киштукори замин азобу ранҷ мекашад. Ин ҳол маро дилгир мекард ва ба ёриаш мебаромадам: барзаговро ҳай мекардам, ғизо мепухтам. Пас аз анҷоми корҳо шабона ба ҷойи худ бармегаштам.
Ҳикояти фиребгари сеюм ин буд:
— Ман фариштаам, ки барои аз модар таваллуд шудан аз осмон фаромадаам. Аз он вақт, ки аз шиками модар берун омадам, хидматашро ба ҷо