— Агар бовар надошта бошӣ, нигоҳ кун, — фишос зад мор ва аз гардани таърифхӯҷа фуромада, дар сандуқ хобид. Сараш берун аз сандуқ буд.
— Сарат ҷой нагирифта истодааст-ку, — хандид писарак.
— Сарам ҳам ҷой мегирад, — фишшос зад мор ва сарашро низ ба сандуқ даровард.
Дар ҳамон лаҳза писарак сарпӯши сандуқро пӯшид, қулфашро маҳкам кард ва таърифхӯҷа пурсид:
— Амакҷон, оё ин сандуқро ту пинҳон карда будӣ?
— Не.
— Агар ту пинҳон накарда бошӣ, барои чӣ бархилофи сухани «Нагир он чизеро, ки худат нагузошта бошӣ» амал кардӣ. Акнун сандуқро ба ҷойи аввалаш бурдан лозим аст.
Таърифхӯҷа ба ақли расои писарак қоил шуд ва аз таҳти дил ташаккур мегуфт, чунки писарак ӯро аз марг наҷот дод. Ӯ зуд сандуқро ба ҷойи аввалаш бурда гӯронд ва дигар ҳеҷ гоҳ таърифи беҳуда намекард. 1

1 Сказки народов СССР», том 2, — Душанбе, 1989.— с. 41-43.