Бародарони Зебосанам ба ҳимояи ӯ бархостанд ва гуфтанд:
— Мо ба назди махлуқ меравем, на падарам ва на Зебосанам.
— Ин бефоида аст, — гуфт савдогар, — махлуқи девсурат маҳвнашаванда мебошад, ман намехоҳам, ки шумо дар дасти он бадзот ҷон диҳед.

Баъди ин суханони падар ғайр аз Зебосанам дигар ҳамагон хомӯширо авло донистанд. Зебонами ҳирадманду меҳрубон ба марги худ розӣ буд, вале падарашро заррае танҳо гузоштан намехост. Ин ҷуръати духтараш савдогарро рӯҳбаланд сохт ва ӯ ба Зебосанам сандуқи тиллои фиристодаи махлуқи девсуратро нишон дод. Дар ин лаҳза низ ақлу хиради Зебосанам падарро ба