муҳим маҳсуб мешавад, зеро имрӯз худшиносӣ ва муносибат ба дигар хусусиятҳои фарҳангӣ (миллӣ, мазҳабӣ, қавмӣ, синну сол) табиати муносибатҳои ҳамаҷонибаро дар воқеияти муосир муайян мекунад. Оё метавон хусусияти миллиро аз фарҳанг баровард? Бо миллат ва ҷомеаҳои фарҳангӣ чӣ гуна муносибат кардан мумкин аст? Шумо кадом давраи таърихиро бояд интихоб кунед? Оё имкон дорад, ки хислати гурӯҳи этникиро ба як шахс ба тариқи худкор тарҳрезӣ кунед? Суоли умумии башардӯстона ба миён меояд: оё илми муосири ҷомеашиносӣ воситаҳои таҳлили чунин падидаи бисёрарзишро дорад? Ҳувият дар тасвири фарди ҷаҳонӣ барои ҳар як фарҳанг чӣ мавқее дорад? Мартин Ҳайдеггер бо ишора ба хусусиятҳои хоси илми муосир, мафҳуми "тасвири ҷаҳон" -ро таҳия кард.
Умуман, ӯ моҳияти замони муосирро дар он медид, ки ҷаҳон ба тасвир табдил меёбад. Тибқи гуфтаи Ҳайдеггер, «тасвири ҷаҳон» як намунаи воқеиятест, ки онро инсон ифода мекунад ва барои шуури ӯ шаффоф аст. Азбаски мафҳуми "тасвири ҷаҳон" ифодаи лафзӣ дорад, пас омӯзиши он дар модели лингвистикии шахсият дар гуфтугӯи истифодаи калима имконпазир аст.
Тасвири ҷаҳон маънои нусхаи иҷрошавандаро надорад, аммо он чизе, ки дар навбати сухан шунида мешавад, мо тасвири чизеро месозем:
“Дар ошкор шудани ҳастӣ он чӣ ба назар