Ман сафедии сабоҳатро иваз ҳаргиз нахоҳам кард, Бо сад қитъаи сўзони Африқо, Тоҷикистон!
Аз сабоҳе, к-аз замири як сухан рў мекушояд, Рў манеҳ,
Шўълаеро, к-аз дили як вожа мехезад, Кам мапеч,
Ман ба қадри ваҳми як тифли мусофир Аз шаби торики тақдири ту метарсам.
Акнун пораи қиёсӣ аз ҳикояти «Адолати шер», ки Аҳмади Дониш дар «Наводир-ул-вақоеъ» овардааст:
Ман,
Низ ҳарос кашида,
Боз,
Сар дар ҷома печидам
Ва дил,
Бар ҳалок ниҳодам.
Мо як ҷумлаи Донишро ба тарзи графикӣ сабт кардем.
Табиист, ки дар қиёс бо шеъри сафеди боло хондани матни сонӣ мушкил аст. Агар пораи насрӣ аз ҷумлаҳои сода иборат бошад, ёфтани таъкиди мантиқӣ ва таваққуф кардан дар ҷои лозима осонтар аст, хоса дар ҳоле ки ин ҷумлаҳо бо аломатҳои китобӣ аз ҳам ҷудо карда мешаванд.
Вақте ки мо бо насри Айнӣ ва ё намунаҳои насри ахлоқии гузашта сари кор мегирем, душвории кор равшан ба назар мерасад. Зеро мо аллакай бо ҷумлаҳои мураккаб ва чандқабата сари кор мегирем.
Бояд гуфт, ки хониши бадеии муассир кори сода нест, бинобар ин ҳам барои дар ин самт муваффақ шудан дар ин замина барои он дарсҳои махсусро ихтисос додан ба мақсад мувофиқ аст. Ин равишро муаллим дар дарсҳои забон низ метавонад такмил бахшад.
Зинаи сонии хониши бадеии муассир, ки муаллим бояд ҷиддан онро паси сар кунад, ин дарки пора, сархат ва алоқаманд бо ин зинаҳои гузариш ба хониши ором, оҳиста ва нисбатан босуръат (тез), яъне аз овози баланд сар карда, то овози нарм.