Масъуд дар қасоиди худ ончунин подшоҳони бераҳм ва сангдили Ғазнавиро сутудааст, ки имрўз одамӣ бо хондани онҳо наметавонад шармгин нашавад, агар бигўем, ки мадҳ дар он замонҳо пойгоҳе барои амнияти шоир ва паноҳгоҳе барои ў ба шеъраш будааст, мебинем, ки Масъуд аз ин паноҳгоҳ амнияте наёфт, бо ин ки на танҳо дар ҳангоми фароғат ва озодӣ, балки дар қасоиди ҳабсияе, ки дар зиндон сурудааст, низ аз мадҳ ва ситоиш ва илтиҷо рўй барнатобидааст.
Пас, чӣ чизе ўро мустаҳақи банду занҷир ва кундаву зиндон сохтааст? Худ гуфтааст, қурбу манзалат дар дарбор ва сипас доштани ҳукумати Чоландар ба ҳасодати бадхоҳон, майдон дода, то дар ду навбат масъалаи ба зиндон рафтанашро ҳимоят кунанд. Гуфтааст: Ғурури ман боиси фиреби ман шуд. Гуфтааст:
Ба ман гуфтанд: шодхориву мастиву комгирӣ камтар кун, аммо ман эътимод ба санои султону ҳимояти девон, эътиное ба ҳарфи дигарон намекардам. Лекин баъдҳо аз ин ғуруру мастӣ чунон пушаймон шуд, ки худро аблаҳ ва нодону говриш хонд, ки чаро то кунун ба дунболи илм рафтааст. Фарзандаш Саодатро панд медиҳад, ки мабодо ба дунболи фазлу ҳунар биравад, ки ба дунболи фазлу ҳунар рафтан ҷуз бадбахтӣ дар пай нахоҳад дошт ва ба ў тавсия мекунад, ки агар ба дунболи фазлу ҳунар биравад, баҳраи ў гуруснагӣ ва дарбадарӣ хоҳад буд ва ин суханонро дар ҷавоби қасидаи Муҳаммад Хатибӣ, ки муддате бо ў дар ҳабс буда ва сипас озод шуда баён медорад ва аҳд мебандад, ки агар аз ҳабс наҷот ёбад, ба нону ҷома қаноат кунад ва ин қасида воқеан дардноку сўзнок аст.
Манам, ки ушре аз умри шуми ман нагузашт, Магар ба меҳнату дар меҳнатам ҳанўз эдар.
Ба ҷой мондаам аз бандҳои сахти гарон, Заъиф гаштаам аз ранҷҳои бас мункар.
Навону суст шуда рўям аз тапонча кабуд, Дар оби дида намонам магар ба нилуфар.
Балову меҳнату андўҳу ранҷу меҳнату ғам, Дамодаманд ба ман бар чу қатраҳои матар.
Чаро ба умр чу кафтор бастаам доранд, Агар якеам аз умматони пайғамбар.