ва хусусиятро, ки дар тасвири ашё ё ҳаводис ташбеҳ ифода мекунад, дида тавонанд. Тасаввурот дар бораи таносуб ва хушоҳангии ҷузъҳои матни бадеӣ тадриҷан ба вуҷуд меояд.
Таносуби устувори образҳо ва хушоҳангии тасвир асолати асари бадеист. Масалан, ба ин байти Рўдакӣ таваҷҷуҳ кунед:

Сапеду симрада буду дурру марҷон буд,
Ситораи саҳарӣ буду қатраборон буд.

Зимнан бояд гуфт, ки силсилаи образҳои ин байти шоир таваҷҷуҳ ва нигаронии махсусро талабгор аст: миёни чароғи тобон, симрада, дурру марҷон, ситораи саҳарӣ, қатраборон, таносуби комил аст. Силсила бо зикри ашёи мушаххас ва муҳим оғоз ёфта, бо мафҳуми дигари муҳим ва воқеӣ хатм мешавад. Қатраборон бо ситораи саҳарӣ таносуби комил дорад ва таъсири ҳиссии шеър меафзояд. Тасвир мантиқи қавии шоирро падид овардааст. Одатан хонанда мундариҷаи тасвиршударо пеши назар меоварад, ки ба ифшои маънии сода ва муқаррарӣ ёрӣ мерасонад. Касе, ки ба умқи шеър мерасад, мақоми ташбеҳро дар ифодаи равшани матлаби шоир хуб дарк мекунад.
Асли муназзамиро ба адабиёти таълимӣ мансуб намедонанд. Ҳол он ки ин асл дар ҷараёни таълими адабиёт ва дақиқ омўхтани асари бадеӣ мавқеъ ва арзиши хос дорад.
Мантиқи омўзиши адабиёт ба он далолат мекунад, ки аз осори алоҳида сар карда,то фароянди таърихии адабӣ бояд бо як низоми собит омўхта шавад.
Дар ин замина дар ҳар синф ба назарияи адабиёт ва инкишофи нутқ ба тарзи муназзам муроҷиат карда мешавад.
Дар омўзиши адабиёти тоҷик низ низоми муайян вуҷуд дошта, таркиби он аз синф ба синф ғанӣ мешавад Адабиёти шифоҳӣ (на дар ҳамаи синфҳо).
Адабиёти классикии тоҷик.
Адабиёти хориҷӣ.
Адабиёти муосири тоҷик.