Дар зулмати заб ҳар он чӣ кардӣ, кардӣ,
Дар равшании рӯз ҳамон натвон кард.

---

Соқӣ қадаҳи майи майини ту куҷост?
В-он оинаи худойбинӣ ту куҷост?
Хоҳам, ки таҳорате диҳам ботинро,
Он лулашикаста, лӯлаии ту куҷост.

---

Зи тақдиру аз гардиши сарнавишт
Шикоят кунам бар Худованд ман.
Ҷавонӣ гирифту ҷавон аст худ,
Ман оҳанрабо гаштам, оҳан миҳан.

Бояд гуфт, ки дар даврони шоир низ ба мисли замони имрӯзаи мо, шахсони ҷаҳолатпарасту ҳасадхӯр ва нотавонбинони илм кам набуданд, ки нисбати шоир бо ҳамон қадар бузургдимағшон беқадрию тӯҳматҳо мекарданд. Дар ҳаққи банда низ ин гуна ҳуҷумҳо ва тӯҳматҳои ноҷавонмардона аз тарафи «дӯстонам» сурат гирифтанд.

Аммо шоир тӯҳмат ва ҳуҷумҳои ҷоҳилонро аз беқувватӣ, тарс, каҷназарӣ ва адоватпеша будани онҳо нисбати илм ва олими асил донистааст:

Ба дилҳо ваҳм агар аз ман намебудӣ намегуфтанд,
Сухан аз бахшиши айбам намекарданд таҳқирам.
Зи тарси шери ғуррон ҷоҳканандӯ зананд «ав-ав»
Гирифт овози он сағҳо, валекин ман ҳамон шерам.
Пагоҳӣ ҷаста аз ҷо каҷназар созанд сӯи ман,
Зи бас бедораму шабҳо зи меҳнат дил намегирам.
Агар чашми адолат будӣ дар ҷои адоват, пас,
Намедидӣ қабеҳ он корҳои нағз таъсирам.

(тарҷумаи А. Суҳайлӣ)

Дар ҷои дигар шоир ҳарифони тӯҳматгар ва тарсуи худро ба бузҳои кӯҳии ваҳшӣ ва худро ба кӯҳ ташбеҳ додааст ва таъкид бар он дорад, ки агар шахс, махсусан, ҷавон ба дониш ва роҳи пешгирифтаи худ бовар дошта бошад, аз ин гуна бадгӯиҳо бояд дар ҳарос набошад: