Худованди пок насиб мегардад. Зебоиро тамоми забонҳо ва тамаддунҳо мепарастанд. Дар олам бисёр чизҳое мавҷуд ҳастанд, ки ба табиат ва одамон хушбахтӣ меоранд, валекин ҳеҷ чиз чеҳраи зеборо иваз карда наметавонад. Мегӯянд, ки маҳз чеҳраи зебо сабаби асосии хушбахтӣ дар рӯи замин маҳсуб меёбад. Агар чеҳраи зебо бо хислати зебо яке шавад, хушбахтиро ҳадду канор нест. Вақте ки инсон зоҳирану ботинан зебост, ӯро Худо ва ҳам одамон дӯст медоранд.

Чеҳраи зебо чор хислат дорад:

1. Чеҳраи зебо рӯэро бароитон болида месозад.
2. Ҳаловати маънавии зиндагӣ медиҳад.
3. Инсонро дилкушоду некхоҳ мекунад.
4. Боигариро зиёд гардонида, мавқеи баландро насибатон мегардонад.

Агар инсон саҳар бо чеҳраи зебо фараҳмандӣ кунад, тамоми рӯз хушҳол мегардад. Вақте ки шахс дар паҳлӯи чеҳраи зебо менишинад, зиндагӣ барои ӯ шавқовар шуда, ғамгинӣ гум ва корҳо нек мешаванд. Вақте ки одам чеҳраи зеборо мебинад, дар ӯ қуввату ҳисси боварӣ ба худ пайдо мегардад, ҳарчанд худ беғайрату тарсу ҳам бошад.

Ба шахси зебо одамон бо як меҳрубонии зиёд ва эҳтироми баланд менигаранд, монанди сарват ва боигарии ҳаёт.

Мегӯянд, ки чеҳраи зебо мӯйсафедро ҷавон, ҷавонро кӯдак, кӯдакро фаришта мегардонад.

Пайғомбари ислом Муҳаммад (с) фармудаанд: «Аз чеҳраи зебо чизе ба Шумо лозим аст талаб намоед». Ҳар як шахс барои худаш чеҳраи зеборо муайян месозад ва ӯро (баҳо) номгузорӣ мекунад. Баъзе одамон онро майдони муҳаббат, баъзеҳо дараҷаи хушбахтӣ, боғи муҳаббат, зиннати худододӣ ва биҳишт ҳам меноманд. Донишмандону файласуфон бошанд, онро нишонаи офаридгории Худованд гуфта, ба омӯзиши ин асрор ҳидоят менамоянд, чунки нишонаи офариниш буда, моҳияти меҳрубонии ӯро нишон медиҳад....

Тарафдорони ин ақида мегӯянд, чеҳра ҷомаи фахрие мебошад, ки Худованд ба шахсони накӯкор ва поктинат додааст...

Худованд бо нури худ ба онҳо чеҳраи зебо додааст. Донишмандон низ гӯянд, ки чеҳраи зебо инъикоси нури илоҳие аст, ки таҷАССУмгари он Ғур аст.