Гулрухсор Сафиева яке аз моирони миллатдӯсту ватандӯсти тоҷик буда, нодолатии роҳбарии замони Шӯравиро сахт мазаммат намудааст. Дар ҳақиқат шоира як дили пурҷӯшу хурӯши пур аз меҳру муҳаббати тоҷикона дошта, оламу одамро бе ишқу меҳру муҳаббату дӯстдорӣ тасаввур карда наметавонад. Ӯ тангбинию сустсаводӣ, фиребгарию дурӯғгӯй ва тӯҳматгарою иғвогарӣ аз хислатҳои ғайриинсонӣ номида, инчунин рафтор ба мо ориёнажодон хос намебошад - гӯён таъкид кардааст. Дар ашъори шоира образи зани тоҷик ҳамчун модар, офаридгору саршори меҳру муҳаббати инсонӣ ва меҳнатдӯсту хонаобод ва меҳмоннавозу ҳалим хеле равшан таҷассум ёфтааст.

Тоҷиконро шеър буда тоҷи фарҳанг,
Ворисонро шеър буда мазҳабу дин,
Шоирони халқро миллат ҳамезод,
Зояд эшонро кунун фармони фарзин.

Шоира ҳунарманди асилро парастиш намуда мегӯяд:

Аҳли ҳунар хушрӯэ нест,
Гар оташи худсӯэ нест!
Асли ҳунар кимёгарист,
Худкуштану эҳёгарист...

Шоира сиёсати зиддимиллии роҳбарони замони Шӯравӣ ватанфурӯшони бедиёнати мардумозори тоҷикро сахт маҳкум менамояд:

Як сӯ ғами бемарқадӣ,
Як сӯ ғами бемавҷабӣ.
Як сӯ ғами қазми ятим,
Як сӯ ғами бемактабӣ.

Боғ аст ҷавлонгоҳи зор,
Булбул ҳамӯшӣ мекунад.
Қобил ки хокаш даркашид,
Ҳобилфурӯшӣ мекунад.

Аз ганҷу савдои Ватан
Лутфи аморат мехарад.
Бар ҳафт пушти хештан,
Маргу ҳақорат мехарад.