Ҳарчанд даҳ дақиқа боз Анӯшервон дари усторо мекӯфт, аммо касе онро боз намекард, – не, ӯ дар хона нест, вагарна дарро ҳатман мекушод. Бояд ман ӯро ҳафтаҳои гузашта суроғ мекардам, ҷин занад ҳамин фармоишҳои директору ҳамин корхона, – аз ғазаби зиёд зери лаб ғур-ғур мекард ӯ.
Ногаҳон дари ҳамсояи рӯ ба рӯ кушода шуд. Зани тақрибан биступанҷсола бо ғазаб ба Анӯшервон нигоҳ намуду садо баланд кард, – э чаро ин қадар тарақ-туруқ мекунед, нест мӯйсафед, хонаашро ҳафтаи гузашта ба фурӯш гузошта буд. Ба фикрам, ҳатто касе аллакай харидааст. Бояд рӯзҳои наздик таъмир кунанд.
– Мебахшед, мабодо шумо намедонед ба куҷо рафт мӯйсафед? пурсон шуд Анӯшервон.
– Ростӣ намедонам, мо кам гап мезадем, мӯйсафеди камгап буданд, – гуфт ҷавондухтар.
Анӯшервон куҷо рафтанашро намедонист, ҳатто суроға ё рақами телефони полковнику профессор ва хоҳари усторо низ надошт. Аз сабаби он ки ӯ хело монда шуда буд, ягона хоҳишаш ҳар чӣ зудтар хона рафта каме истироҳат кардан буд. Пас аз дақиқаҳои сукуту андешаҳои зиёд, ахиран ба самти хонааш равон шуд.