Офарини гӯши ҷавонони имрӯза, хулоса, як нафар пули роҳкироро дароз карда, аз духтарак хоҳиш намуд, ки ба ронанда диҳад, аммо аз сабаби пурра дар олами орзуҳо гирифтор буданаш, ин ҷавондухтар чизеро намешуниду намедид. Дар охир, ин мард калавида-калавида, худаш пулро ба ронанда дода, бо табъи хира ба ҷояш нишаст.
Ин танҳо як лаҳзаи хурдакаке буд, ки шоҳидаш будам ва аз гипнози экранҳо бори дигар қоил шудам.
– Ин чизро дар ҳама ҷо дидан мумкин аст, дӯстам, – оромона ба суҳбат идома дод профессор.
– Зиндагии одами ин замонаро бе телефон тасаввур кардан мумкин нест, ману шумо дар бораи фарзияҳо суҳбат мекунем, ки мардум ғуломи экранҳоянд, аммо барои миллиардҳо нафар телефон дӯсти наздиктарин, на ин ки дӯст, телефон як узви бадани инсон шудагӣ аст, ҳозир дар кӯчаю бозор, хонаю идораҳо, мактабу ҳатто боғчаҳо, хулоса, куҷое наравед одамонро мебинед, ки бо ду чашми ало ба экранҳои хурди телефонҳо назар андӯхта, худ ба худ механданду ё баръакс зиқ мешаванд. Гӯё экран як чизи зинда бошад.