Ифтихори халқи пуршонам туӣ.

БЕМАЛОЛ
Байни кўҳҳои баланд
Воқеъ аст деҳаи мо.
Дар ҷои хушманзара,
Ҷои хеле дилрабо.

Деҳа гарчи хурдакак,
Долу дарахташ бисёр.
Дарёчаи шўхи он
Меояд аз чашмасор.

Аз меҳнати мардумаш
Файзу сахо меборад.
Пешравии илму фан
Ба мо шодӣ меорад.

Симчўб овардем қатор
Аз кўҳу аз теппаҳо.
Хати телефон омад
Аз Душанбе то ин ҷо.
Одамони деҳи мо
Гардиданд аз ин хушҳол,
Хоҳем агар бо Маскав
Гап мезанем бемалол.

ДЕҲАИ МО КУҶО ШУД
Медонед, эй ҷўраҳо,
Буд деҳи мо дар куҷо?
Дар лаби оби ҷонбахш,
Дар лаби дарёи Вахш.
Дар сари кўҳи баланд,
Дар як ҷои дилписанд,
На хурду на калон буд,
Дар ҷои деҳаи мо
Тутқавул номи он буд.
Медонӣ чӣ шуд ҳоло
Ба он боре ногаҳон
Омаданд иженерон.
Кафро ба ҷабин карданд,
Тепаҳоро чен карданд.
Як инженер бигуфто:
«Бояд шавад баҳр ин ҷо,
Баҳри базебу калон,
Хеле чуқур қаъри он...»
Мо кўчидем аз он ҷо
Ба Нораки дилоро.
Хонаю дар гирифтем,
Ҷои беҳтар гирифтем.
Ба сохтмони Норак,
Ёрӣ намудем ҳар як.
Канӣ, бигў: Тутқавул,
Дар кул аст ё дар чўл?
Сохтем ГЭС-и тавоно,
Оби Вахш омад боло,
Гапи инженерҳо шуд,
Баҳри Норак барпо шуд.
Деҳаи кўҳнаи мо
Монд андар қаъри дарё,
Ба дида ноаён шуд,
Маъвои моҳиён шуд.

ДЕҲАИ МО
Аз ҳар канор омадем,
Фасли баҳор омадем,
Аз кўҳистон омадем,