Зан аз ҳуҷра рафту ба айвон расид,
Нигаҳ кард Синдухт, ӯро бидид,

Ба овоз гуфт: «Аз куҷоӣ, бигӯй,
Сухан ҳар чи пурсам, ту кажжӣ маҷӯй.

Замон то замон пеши ман бигзарӣ,
Ба ҳуҷра дароӣ, ба ман нангарӣ,

Дили равшанам шуд ба ту бадгумон,
Нагӯӣ ба ман, то зеҳӣ ё камон?!»

Зан аз бими ӯ гашт чун сандарӯс,
Битарсид аз ӯву замин дод бӯс,

Бад-ӯ гуфт: «Ҳастам яке чораҷӯй,
Ҳаме нон фароз орам аз чанд рӯй,

Равам ман суи хонаи меҳтарон,
Харанд аз ман ин ҷомаву гавҳарон.

Бад-ин ҳуҷра Рӯдоба пероя хост,
Ҳамон гавҳарони гаронмоя хост,

Биовардамаш афсаре зарнигор,
Яке ҳалқа пургавҳари шоҳвор».

Бад-ӯ гуфт: «Бигзор бар чашми ман,
Яке об барзан бар ин хашми ман».

«Супурдам ба Рӯдоба, – гуфт, – ин ду чиз,
Фузун хост, к-акнун биёрам-ш низ».

«Баҳо, – гуфт Синдухт, – бинмоиям,
Дили баста з-андеша бикшоиям.»

«Дирам, – гуфт, – фардо диҳам, – моҳрӯй,
Баҳо то наёбам, ту аз ман маҷӯй!»

Ҳаме каж бидонист гуфтори ӯй,
Биорост дилро ба пайкори ӯй,

1
Биомад, биҷусташ бару остӣ,
Ҳаме ҷуст аз ӯ кажживу костӣ,

Чу он ҷомаҳои гаронмоя дид,
Ҳам аз дасти Рӯдоба пероя дид,

Остӣ – остин.