Хислати хуби касбӣ - қобилияти иҷрои пайҳами вазифаҳо, хислати дурандешӣ, қобилияти дигаронро гӯш кардан, ба қобилияту имкони дигарон боварӣ доштан, ҳавасмандии кор бо даста.

Вазифаи мураббийӣ дар менеҷмент — пайдо кардани имконот ва шароит барои омӯзиши кордонӣ, эҷодкорӣ ва амалигардонии қобилиятҳо, ташкили лоиҳаҳои мақсадноке, ки эҷодкориро талаб мекунанд, кӯмак ба кормандон дар ҳалли масоили пайдошуда, ташкили ҳолатҳои рӯҳии боваркунонӣ, ҳалли одилонаи муноқишаҳои пайдошуда, баландбардории масъулиятнокии кормандон ва истифодаи қувваи эҷодии коллектив.

Давраҳои одаткунонӣ ба усулу тарзи нави роҳбарӣ — аниқ намудани ҳолатҳои нав, муайян кардани қобилияти ӯҳдабароии кормандон, ақидаи навро ба миён гузоштан, бевосита гузаштан ба таъсиррасонӣ.

Одамон аслан ба чунин рафтори роҳбарӣ диққат медиҳанд — бо рафтору гуфтори боваринокатон, намуди зоҳирӣ ва сару либоспӯшӣ, қобилияти баланди зеҳниятон, тарзи баёни фикр, ростқавлию адолатпарастиатон.

Хусусияти истифодаи вақт аз нигоҳи менеҷерон — барои 1% вақт кифоя аст, 10% талаб доранд, ки вақт ақаллан 10% боз зиёдтар мебуд, 40% талаб доранд, ки вақт ақаллан 25% зиёд мебуд, барои боқимонда 50% вақт намерасад.

Моҳияти захираи вақт — вақтро дигар намеёбем, вақтро зиёд карда намешавад, вақтро ҷамъ карда намешавад, вақтро ба дигар кас дода намешавад, вақт аз мо бебозгашт меравад.

Қаҷҳатан ҳаётии корманд — пайдоиш, инкишоф, камолот, фурӯравӣ, таназзул.

Ҳар давраи ҳаёт имконоти зеринро дорад — захираи физиологӣ, захираи зеҳнӣ, захираҳои моддӣ, саломатӣ, мавқеъгирӣ.

Нигоҳи К. Маркс ба имконоти вақт — мо имрӯзаро аз рӯи гузашта, ояндаро аз рӯи имрӯза муайян месозем, аммо ҳар як давру замон боз қувваҳои махсуси худро дорад, ки мо бояд қобилиятамонро ба он мувофиқа намоем.

Хатоҳои асосии истифодаи нодурусти вақт — қабули қарори имрӯзаро ба фардо мегузорем, доимо ба корҳои дуюму сеюмдараҷа вақтро сарф