Меъёрҳои волои хештаншиносӣ — ҳақиқати воқеӣ ва тасдиқи ин фикрро мо бо назораи ҳаракатҳои табиат мушоҳида менамоем, ки гарчанде рӯшноӣ ва гармии офтоб ба замин вобаста аз вақту солу моҳ тағйир ёбад ҳам, дар асл қувваи рӯшноӣ ва гармии офтоб бетағйир мемонад.

Роҳи расидан ба хештаншиносӣ — роҳи эҳтиёткориву хатарноки роҳбарӣ, диққатнок ва муваққатӣ, пурра, пурпечутоб ва норавшан, ҳамвору беканор, обногузару хушку лойолуд, роҳи ҳақиқат ва баланд.

Нигоҳдории устуворӣ дар роҳи хештаншиносӣ — донишомузии пайваста, доимо меъёр ва маҳдудиятро нигоҳ доштан, ҳақиқатро дар ҳақиқат қабул кардан, дар муқоисаи таҳлилии ақлонӣ қарор додани рафтори хеш, дар роҳбарӣ худогоҳу зирак будан.

Нишонаҳои қиммати хештаншиносии Луқмон — бигузор ин ҷило дар тафаккуратон бошад, дар сухан ва рафторатон бошад, дар қаламу қоғазу китобатон бошад. Агар ин сарвати бебаҳоро мардум дар зиндагиатон ёфта тавонанд, онро дар хонаю китобхонаҳо ҷой дода, ҳамарӯза истифода мекунанд. Дар сурати онро аз нофаҳмӣ қадр накардан, дар байни кӯҳу об нигоҳ доред, то ин ганҷинаи бебаҳоро ба насли оянда расонида тавонед.

Ақида ва нерӯи хештаншиносии роҳбарӣ — нерӯи илоҳӣ ва ақлоние мебошад, ки роҳбар масоилро қабул ва дарк мекунад, нерӯи воқеие, ки роҳбар бо истифода аз он фаъолият менамояд.

Ҳокимият аз нигоҳи хештаншиносӣ — аслан қувваи илоҳӣ буда, роҳбариро набояд ба хотири ҳукмронӣ ҷорӣ намоед, мақсаднокии роҳбарии Шумо аз ақидаҳои нодурусти ғаразнок бояд пок бошад, чунки тамоми ашёҳо дар табиат дар инкишофу тағйирёбӣ қарор доранд ва аз як ҳолат ба ҳолати дигар мубаддал мегарданд.

Қонуниятҳои табиии тағйирёбии ҳокимият — то замоне нафас гирифтан мавҷуд аст, нафас баровардан низ вуҷуд дорад, вақте афзоиши қувва вуҷуд дорад, пас камшавии қувва низ мавҷуд аст, модоме, ки болоравӣ ҳаст, поёнравӣ низ дар назар аст, қувваи некӣ мавҷуд бошад, пас қувваи бадӣ низ мушоҳида мешавад, оғоз, ки пайдо гашт, албатта, анҷоме низ ӯро интизор аст.