Маҳмуд Қурбонзода бо дили нохоҳам қарорро дар бораи ба зери назорат гирифтани телефони ҷойи кори Расул Муллоев навишта имзо гузошт, ҳарчанд мефаҳмид, ки имзои ў дар чунин корҳо асоси ҳалкунанда надорад.
– Хуб, хоҳиши Шуморо иҷро намудам, рафиқ лейтенати калон, боз чӣ мехоҳед?
– Мехоҳам, ки онро гирифта ба назди шефат бурда, имзои мубораки он касро ҳам гирифта биёред.
– Эй не, ба назди шеф ҳардуямон меравем ва заруряти ба чунин амал даст заданамонро ба он кас фаҳмонда медиҳед..
– Охир ҳамаашро дар ҳамон қарор навиштед – ку.
– Навиштанро навиштам, вале… маро таги гап намонед.
– Ин хел бошад ман розӣ.
– Набошад рафтем, – гуфт муфаттиш
– Ҳа, бачаи боба, мебинам, ки ин даъфа зуд маро ёд кардед ва шояд ягон хушхабаре овардед, – гуфт Соиб Сулаймонов.
– Бо коре ба наздатон омадем ва агар моро бо умед пас гардонед, мумкин дар рўзҳои наздик хушхабаре бароятон биёрем.
– Ваъда намедиҳам, вале кўшиш мекунам, гап занед.
– О, бародар он қоғазата бидеҳ. Чаро шиштаӣ,– ба тарафи муфаттиш нигариста гуфт Сорбони Ҳомид.
Қурбонзода ҳайрон шуд. Ў ҳеҷ гоҳ бо прокурор чунин гап назадааст. Гумон кард, ки худи ҳозир Сулаймонов ҳардуро барои беодобӣ пеш мекунад. Адвокат овардем, – аз дил гузаронд муфаттиш.
– Хайр, биёред канӣ, чӣ доред? – гуфт прокурор.
Қурбонзода далертар шуда қарорро назди прокурор гузошт.
Сулаймонов айнакашро ба чашм монда, ба дарвозӣ даст диҳӣ аз оринҷат медорад, – гўён ў қаламро ба даст гирифта, қарорро мутолиа кард ва сипас сар бардошта, ба гўшаи қарор дар он ҷое, ки «Розӣ ҳастам» навишта шуда буд, имзо гузошт…