Дарахти коҷи соҳил,
Бо ҳазорон сӯзани сабзаш,
Паранди абрҳои пораро ором медӯзад.
Чу месӯзад шафақ аз дур,
Сутуне аз тило
Дарёи обиро
Диҳад бо осмон пайванд
Ва дар оғӯши ҳар мавҷе,
Тани ларзандаи Хуршед месӯзад.

Чу месӯзад шафақ аз дур,
Кокои духтари мурғони дарёӣ,
Ки беорому зебоӣ,
Биафтӣ фориғ аз ҳар дарду ғам дар бистари дарё.
Ба озодии ту рашк оядам, зеро,
Ки густурдаст дар зери парат сар то сари дарё,
Надорӣ боке аз танҳоиву тӯфон,
Ки дар пеши ту роҳи осмон боз аст.

Чу Хуршеди дурахшон дар паси дарё шавад пинҳон,
Ба сӯйи ҷустуҷӯи нав,
Бигирӣ зери пар паҳнои дарёро.
Шавӣ, эй мурғи кӯчак,
Ҳамчу он кӯдак,
Ки дар соҳил давад хандон,
Ки бинад Офтоби субҳи фардоро.

ЁДБУД

Як мард буду ҳаст,
Як мард буду нест.
Як мард мурду рафт
Як мард мурду зист
Розе, ки зинда монд аз он марди мурда чист?
Ҳастии хешро ҳамчун дарахт кошт,
Дар домани замин.
То соя афканад,
Бар хастагони роҳ,
То бишкуфад баҳор дар шоху баргҳош,
То мужда орад аз озодиву талош,
Он меҳрубон дарахт бас меваҳо, ки дошт.

Бо нури офтоб,
Бо гашти солҳо,
Бар рӯйи решааш рӯяд ниҳолҳо.
Гул оварад ба бор,
Боз айда олҳо.
Гар сангаре шикаст,
Разме, ки буд - ҳаст.

КАЛОҒ

Рӯйи дарахт гардуи гас он калоғи пир,
Сад сол лона карду ҳазорон ҳазор бор,