— Не, ин нарм намояд ҳам, хеле мустаҳкам, — эътироз кард Сиёҳак. Бо вуҷуди ин худаш аввалин шуда аз коза берун рафт. Аз паси ӯ ҳама як-як бо нордбонча фуромаданд.
Дар замини кӯрпа барин нарму тозаи ҷангал бемалол нишсатану каҷпаҳлу задан мумкин буд.
Заррина бо як даст ба даҳон қирраи баргеро доштаю бо дасти дигар парраҳои бинияшро руст карда, манқа-манқа мақоми ғалатие навохт.
Баъд кафи дастонашро бардоштаю бо пойи рост ҷаҳида суруде хонд, ки онро сайёҳон бо мароқи калон шуниданд...
Моҳираю Илҳом ба нахустин ошноҳои чобукии худ барои зиёфат ва ҳунари хубашон ташаккур баён карда, ба киштии байнисайёравӣ баргаштанӣ шуданд. Пеш аз рафтан ба Сиёҳаку Заррина гуфтанд, ки дар ҷангал бе хавотир зиндагӣ карда гарданду онҳоро боз мунтазир шаванд.
Дар навбати худ Сиёҳаку Заррина низ аз мулоқоти меҳмонҳои кайҳонӣ мамнуният изҳор карданд. Ваъда доданд, ки то вохӯриҳои оянда ба Илҳому Моҳира бесаброна интизор мешаванд.