Илҳому Моҳира тасмаи борхалтаҳои худро дар китф гузаронда, сӯйи ҷангал шитобиданд. Офтоб оҳиста ғуруб карду ҳаво якбора торик шуда монд. Сайёҳон фонусҳои дастиро ба кор андохта, оҳиста-оҳиста пеш мерафтанд. Баъзан ба санг ё решаҳои дарахт пешпо хӯрда, қадаммонии худро суст мекарданд. Лекин ин ҳол дер давом накард.
Ягон даҳ дақиқа ҳам нагузашта, аз паси кӯҳ ногаҳон чунон моҳи пурраю мунаввар боло шуд, ки он мисли даҳони танӯри нонвойхона калон буд ва гирду ҷонибро рӯз барин равшан мекард.
Илҳому Моҳира қад-қади наҳр хеле роҳ рафтанд. Аз нури моҳи гулобиранг манзараҳои атроф боз ҳам аҷибтар менамуданд. Ба ҷойи об дар наҳр гӯё акнун шир ҷорӣ буд.
Ҷангали рӯбарӯ хобу хаёл барин ба назар тираю сеҳрангез метофт. Дар ин вақт аз наздикӣ ногаҳон саг буд ё гург, маълум не, уллос кашид.
Эҳтимол ҷуфташ ба вай бо нулаи ҳузноваре ҷавоб гардонд.
Илҳом таппончаи лазериашро аз ғилоф кашида, ба Моҳира рӯ овард:
— Ин ҷангал хавфнок барин. Ё то дамидани субҳ беҳтар, ки дар ҳамин ҷо истем?
— Разведка ҳамеша хатар дорад, — розӣ нашуда гуфт Моҳира.

10 Нулаи ҳузновар – садои ғамангез, андӯҳвор