Эй ба ҷое дар сухандонӣ, ки назмат восита-ст
Ҳар куҷо шуд мунтазам ақде ваҷеҳ аз соҳирӣ.

Чун надорад нисбате бо назми ту назми ҷаҳон,
Дар сухан хоҳе Муқаннаъ бошу хоҳе Сомирӣ.

Ганҷи Атсиз ганҷи Қорун буд, агар на, кай шудӣ
Аз пайи манҳул чандон кам баҳоро муштарӣ?

Меҳтарон бо шини шеъранд, арна кай гаштӣ чунин
Мунташир бо қиссаи Маҳмуд зикри Унсурӣ?

Гӯ, раиси Марв – Мансур – он ки дар ҳафтод сол
Шеър нашниду нагуфт, инак, далели меҳтарӣ!

То напиндорӣ, ки боис бухл буд ӯро бар он,
Дар касе чун зан барӣ чизе, к-аз он бошад барӣ.

З-он ки амсоли маро бе шоирӣ бисёр дод
Кохҳои чорпӯшиш, боғҳои чилгарӣ.

Оқилон розӣ ба шеър аз аҳли ҳикмат кам шаванд,
То гуҳар ёбанд мино, кай харанд аз гавҳарӣ?

Ё Раб, аз ҳикмат чи бархурдор будӣ ҷони ман,
Гар набудӣ соъи шеър андар ҷаволам барсарӣ?

Анварӣ, то шоирӣ, аз бандагӣ эмин мабош,
К-аз хатар дарнагзарӣ, то з-ин хато дарнагзарӣ!

Гарчи савсан даҳзабон омад, чу хомӯшӣ гирифт,
Хатти озодӣ набишташ гунбади нилуфарӣ!

Хомуширо ҳисни мулки инзиво кун в-ар ба табъ
Хуш наояд, нафсро гӯ: заҳр ханду хун гирӣ!

Киштие бар хушк мерон, з-он ки соҳил дур нест,
Гӯ, мабошат пираҳан, доман нигаҳ дор аз тарӣ!

Ҳарду бо соҳирӣ маъруфанд – яке бо «моҳ»-созӣ, дигаре бо «гӯсола»-созӣ.
Манҳул – дурӯғ, бофта.
Ҳисн – паноҳгоҳ.
Инзиво – гӯшанишинӣ.