Арика – тахт, тахти ороста.

Ариши ароба – шоту (шохтир).

Арш – осмон.

Асадуллоҳ – Шери Худо, лақаби Алӣ ибни Абутолиб.

Асбоб – сабабҳо.

Асари детективӣ – асаре, ки ба ҳодисаҳои мураккаби дорои хусусиятҳои ҷиноятӣ бахшида шудааст.

Атус – ҷ. атса.

Атфол – ҷамъи тифл, кӯдак, бача.

Ахмар – сурх.

Аълам – олимтар, донотар.

Афоризм – ҳикмат, суханҳои ҳикматнок.

Ахгар – оташпора, лахҷа, ангишти афрӯхта.

Байзо – сафед, дар ин ҷо ба маънии маҳтоб омадааст.

Байъи шарҳӣ – қавлу қарори мувофиқи қонунҳои шариат.

«Банда шудан» Устод Айнӣ чунин шарҳ додааст: ба истилоҳи киморбозон ин аст, ки каси бойдода ба касе, ки ӯро бурдааст, асир шуда мемонад ва то вақте ки пули буридаи ӯро ёфта надиҳад, озод намешавад.

Баллада аз як ё чанд асари манзум иборат буда, воқеа дар атрофии як сюжет гирд оварда шудаанд.

Банорас – матои майданакши сиёҳу сафед, ки тораш абрешиму пудаш ресмони пахта мебошад.

Барас – номи як бемории пӯст.

Бард – сармо.

Барот – ҳуҷҷати афви гуноҳ, васиқа.

Барзан – кӯча, гузар, маҳалла.

Бархай – қурбон, қурбонӣ, фидой.

Басар – биной, чашм.

Басот – замини васеъ.

Бисот – фарш, гилем.

Булҳасан – кунияи Имом Алӣ ибни Абутолиб.

Бурқаъ – ҷодар.

Бурудат – сармо, хунукӣ.