Вергул (аз лотинии virgula) – аз ҷумлаи аломатҳои китобатест, ки дар дохили ҷумла гузошта мешаванд. Вергул (,) мавридҳои зерини истифода дорад:

1. аъзоҳои чидаи ҷумларо, ки дар байни онҳо пайвандакҳои ва, -у, (- ю) наомадаанд, ҷудо менамояд: Дар лаби ин ҷўйча дарахтони себ, зардолу, гелос, олуболу, дўлона, нок, мурўд шинонида шудаанд (С.А.).
2. мухотабро ҷудо менамояд:
   Вақти он аст,
   Эй қалам,
   Буррандатар гардӣ зи теғ! (Ҳ.Ю.).
3. воҳидҳои туфайлиро ҷудо менамояд:
   Лекин, мутаасифона, Зариф гоҳе насиҳати падарро фаромўш мекард
   (А.Ш.).
4. аъзоҳои истисноии ҷумларо ҷудо мекунад:
   Мо, талабагон, дар шабҳои барф ҳам такрори рўйисаҳнии худро тарк намекардем (С.А.).
5. нидоро ҷудо мекунад:
   Эй кош, ба олам то чашм кор мекард, Дил буду одам онро қурбони ёр мекард (А.Л.).
6. ҳиссачаҳоро ҷудо мекунад:
   – Ҳа, чӣ? Фаромўш кардӣ, дар бачагӣ ҳар рўз гўштӣ мегирифтем. Ба назарам, ду-се бор туро афтонда будам-ку! (Ф.М.).
7. ҷумлаҳои содаи таркиби ҷумлаи мураккаби пайвасти бепайвандакро ҷудо мекунад:
   Насими баҳор зулфони Гуландомро ба ҳар сў парешон месохт, овози шир-шири об бо савти мурғон аз дур шунида мешуд (П.С.).
8. дар ҷумлаи мураккаби тобеъ ҷумлаи пайрав ва сарҷумларо ҷудо менамояд:
   Сухан, к-он аз сари андеша н-ояд, Навиштанрову гуфтанро нашояд (Н.Г.).
9. дар нутқи айнан нақлшуда сухани гўяндаро ҷудо менамояд: