Рафту онҳо Раъноро дар ин бора музтар карданӣ мешуданд, ў низ ба муқобили банда ҳолатҳои дигарро истифода мебурд.
Албатта, мегуфт, ки ҳар чӣ кардам, бо амри ҳамин кас кардам ва мўйсафед дар болои дастонаш ҷон дод. Барои инкор намудани ин сухан ман ҳатто имконият надоштам, чунки фикри дар рўйи дастонам ҷон додани мўйсафедро дар ҳузури чанд нафар тасдиқ намуда будам.
Не, дар ҳамон лаҳзаҳо, дар ҳолате ки далелҳои шайъӣ бо гуноҳи ман гум шуданд, дуюмбора сари ин масъала баргаш - тан беақлӣ ва беақлии маҳз буд. Раъно ҳам дигар он коҳи кўҳнаро бод кардан нахост ва ман ба хулосае омадам, ки маҳз ў он ампулаи холӣ ва сўзанро аз болои мизи ошхона гирифта, чун далели шайъӣ нест кард.
Борон бошад, ба шиша ангушт мезаду ангушт ва ин садо, ки аз демократия пуштибонӣ мекард, ба аҷнабиён, ки бо роҳи ғайриқонунӣ қисми шарқии фронтро ба зери тасарруфи хеш дароварда буданд, имконият дод, ки то аз воситаҳои иттилоотии кишвар беибо ҳарф зананд.
“Кавардак шуд, кавардак, ҳама кавардак1шуд,” - нидо омад аз қалбам. Суханони аз замирам бархеста, бо навои борон ҳамоҳанг шуда, ба торҳои асабам, ки тайи ин муддат маърўзаи терорристонро дар ҳавои демократия мешунид, ҷӯр шуд ва аз байни ҳама ин садоҳои бесару нўг базўр суханеро шунидам: к–а–в–а–р–д–а–к.
Рост гуфтанд, ки бадбахтӣ ҳаргиз танҳо намеояд, вай ҳатман нафареро аз дасташ гирифта бо худ меорад. Нав каме осуда шуда будем, ки боз кавардак сар шуд. Гирем ҳодисаи дирўзро. Чун он муштарии гумном хоби моро нороҳат сохту ба ҷойи вохўрӣ наомад, банда дар иҳотаи лашкари аҷнабиён мондам, ки мавқеи хешро дар маҷлиси олии кишвар мустаҳкам кардан мехостанд. Аз дигар тараф, пеш аз анҷоми кор милиса ҳам намояндаи хешро баҳри гуфтушунид ба ин ҷо фиристод. Мегўянд, ки фардои рўзи маҳшар на падар дасти писар гираду на писар дасти падар. Ташрифи дирўзаи

1 Кавардак – бетартибӣ, бесарусомонӣ.