Вале чун Нақибхон баргашт, Истамро кўрпапеч дарёфт, ки дар обу оташ оғишта мехобид ва касе набуд, ки як чакра об диҳад.
«Чӣ шуд, Истам?»
Ў сар ҷунбонд ва фаҳмониданӣ шуд, ки коре нашуда. Зеро гумон дошт, ў донад; гўлпурсӣ кунад.
«Ғам хўрдӣ? Ё…»
«…»
«Ягон чиз шуда…»
«Ёвҳо омада буданд.» Якбора аз даҳонаш баромад.
«Кадом ёвҳо? Чӣ гуна ёвҳо?»
«Хоҳаронатон…»
«Хоҳаронам? Онҳо ёванд?»
«Янгаҳотон гуфтанд…»
Туғрал донист, ки пирях кевида. Чизе нагуфт ва бисёр андешид. Болойи мурда - сад чўб, аз ҳама чиз мемондагӣ барин. Агар маншайи занона шуда бошад, кор ба некӣ наанҷомад. Чанд рўз ба шаҳрҳойи бузург равад, то занги дилаш барояд. Зеро Наврўзи имсола дар рўзи ҷумъа рост омад ва занги дил назудойид, балки ғам афзуд ва акнун шоир ва марди донишманд ин чизҳоро мушоҳида карда «Наврўзнома»-йи сари ид хондаашро пурра карданист.
«Бирав, зи таҷрибайи рўзгор баҳра бигир!»
Вале ба ҷойи ҳама хола шўрида омад: «Агар ба шаҳрҳо мерафта бошӣ, занатро ҳамроҳ бубар, ман ба зани ту шў намешавам!»
Туғрал аз чунин гуфтори хола чизе нафаҳмид ва такпурсӣ ҳам накард. Гумон кард, яқин кард ва тахминан ба хулосае омад, ки ин намойиш бо рой ва маслиҳати модар ва хоҳаронаш шуда ва шояд падар ва бародарон низ даст дошта бошанд. Ба касе чизе нагуфт; маншаву пархош накард; касеро наранҷонд ва ба хулосае омад, ки мушкилот бо Истам осон кунад.
«Истам, ман бояд баройи чопи китоб ба Бухоро равам. Вале туро танҳо гузошта рафта намешавад. То рафта омаданам, назди модарат бурда монам, чӣ шавад?»
«Хуб шавад.»
Зани ҷавони пурозор, ки ҳама нияту нақшаҳойи ононро медонист ва худи Туғрал насл хостанашро ишора карда буд, ноумед ва ноком розӣ шуд, то биравад аз ин сарой.
«Бурда мемонам…»
«Не, худам меравам.»
«Чизу чораатро ба хар бор мекунам…»
«Не-не! Аз баройи худо не! Шумо фақат аз ин ҷо истода нигоҳ кунед, ки ман уреброҳаро чӣ гуна меравам.»
Туғрал ба чунин ҳарфи зан розӣ нашуда буд. Ба ҳар ҳол аз буни айвон менигарист, ки Истами баъди гирудорҳо мадораш хушк шуда уреброҳаро гоҳ шиштаву гоҳ хеста ва гоҳе чун пиразанони кўҳистонӣ даст дар камар ё дар пушт, бо гўшайи саргираки арўсӣ чашми чапи ба тарафи Зосун бударо панаҳ карда, долсурат таноби роҳ мекашад оҳиста, ором, бефара; умедканда аз дунё.