Чун дили Маҳмуд андар ҳами зулфайни Аёз.

Ва боз гуфт:
Андеша ба рафтани самандат монад,
Оташ ба синони девбандат монад,
Хуршед ба ҳиммати баландат монад,
Печидани афъӣ ба камандат монад.

Чун ҳакими Рӯён абёт ба анҷом расонид, малик гуфт:
– Донӣ, ки аз баҳри чӣ хостамат?
Ҳаким гуфт:
– Ло йаъламу-л-ғайба иллаллоҳу.1
Малик гуфт:
– Туро аз баҳри куштан овардаам!
Ҳаким аз ин сухан дар аҷаб шуд ва ҳайрон монда гуфт:
– Ба кадом гуноҳ маро хоҳӣ кушт?
Малик гуфт:
– Ту ҷосусӣ ва ба қасди куштани ман омадай. Пеш аз он ки ту маро бикушӣ, ман туро бикушам.
Он гоҳ малик сайёф2 хост ва ба куштани ҳаким ишорат фармуд. Ҳаким гуфт:
– Маро макуш, ки Худо туро накушад.
Малик гуфт:
– То туро накушам, эмин натавонам зист ва ҳаметарсам, ки бо андак чизе маро бикушӣ, чунонки чавгон ба дасти ман дода маро аз барас халос кардӣ.
Ҳаким гуфт:
– Эй малик! Подоши некӯии ман на ин аст.
Малик гуфт:
– Ночор бояд кушта шавӣ.
Ҳакими Рӯён ҳалоки хештан яқин карда маҳзун шуду бигирист ва аз некӯиҳо, ки бо малик карда буд,

1 Аз ғайб касе ба ҷуз Худованд огоҳ нест.
2 Сайёф – ҷаллод.