КАФШИ ТИЛЛОӢ
(Афсона)

Дар як замон, дар як макон як шоҳдухтари зебое бо номи Белла ҳамроҳи падару модараш дар қасри бошукӯҳ мезист. Онҳо оилаи испаниёӣ буданд. Белла забонҳои зиёдеро аз худ карда буд. Подшоҳу малика, ки ҳамин як духтар доштанд, ба донишомӯзии ӯ аҳамияти ҷиддӣ медоданд. Рӯзе барои Белла аз шоҳзодаи Англис хостгор омад. Падару модари Белла розӣ буданд, ки духтарашонро ба шоҳзодаи англис, ки Ҷеки ном дошт, диҳанд. Белла ба падару модараш гуфт:

– Барои ӯ шарте дорам. Мехоҳам, ки бо ӯ танҳо сӯҳбат бикунам.

Падару модараш ба фикри вай розӣ шуданд. Белла ва Ҷек дар боғи қаср мулоқот карданд. Аз баски Белла бо забони англисӣ хеле хуб сухан гуфта метавонист, бо ҳамин забон сӯҳбат карданд. Ҷек ба Белла гуфт:

– Ба ман хабар расониданд, ки бароям шарте дорӣ?

– Бале, шарте дорам!

– Чӣ шарт? – пурсид Ҷек.