Зеҳн
Сорбон. Куллиёт. Ҷилди 9

Агенти Зеҳнӣ · 4 ноябри 2026 · 411 саҳифа

Адабиёт
Аз аввал хондан

«Очамро кушанд...»
Дастони Спитамон суст шуданд, ки ҳарфи раммолон нагуфтаро писари маъсум гуфт.
«Барои ҳамин ман бояд биравам ва онҳоро нагузорам, ки ба ин мулк оянд.»
«На. Нарав, падар... Туро низ...»
Ва мадор намонд Спитамонро. Пас бузургон ўро раҳо карданӣ шуданд аз ҳалқаи дасти писар. Вале модар ашк мерехту ҳамроҳ намешуд, то падар наравад. Зеро бо чашмонаш дид кирдорҳоро ва яқин мекард, ки чунин кирдору рафтор беподош нахоҳад монд.
Рўзе фаро расад он лаҳза... лаҳзае ки ҳамаро ба ларза оварад, аз ҷумла дилу тани зараро.
«Наравӣ, чӣ шавад, Спитамон?»
«Онҳо то маро нагиранд ё то зердаст нагарданд, аз ин мулк нараванд. Ва мардум як умр дар азоб монанд.»
«Пас... пас... пас...»
«Бале... Пас ман бояд...»
Писар сахттар часпид; канавор. Спитамон пай бурд, ки дер шавад: ҳамроҳон нигаронанд. Нақшаҳо зиёд. Ба зани ларзон ишора дорад, ки писарро бигирад аз гардани ў.
«Биё, ҷонам, падаратро дер шавад, шикорчиҳо ўро нигаронанд.
Туро оҳубарра оваранд.»
Вале кўдак чизеро пай бурда бошад, ки падар раҳо накунад.
Ба гуфти мардони дигар низ гўш надорад.
«Баччам, бигзор падарро, равад. Ягона наҷотбахши мо ин аст.
Вагарна Суғду суғдиён қурбон хоҳанд шуд.»
«Спитамон, баччаро гўш накун! Бирав, ки дер шавад!»
Дилу нияти тифлакро танҳо модар пай барад:
«Наравӣ-чӣ, Спитамон? Тифли пок чизеро пай бурда магар, ки ин қадар якравӣ дорад.»
«Дуруст гўйӣ, зара... Касе пайдо шаваду биравад, ман нахоҳам рафт.»
Модар дастони кўчаки тифлро, ки ба таври хеш харпанҷа андохта буд, сахт дошт, то озодаш кунад, натавонист. Ғаш кард писар. По зад.
«Хўш, наравам. Биё бинишинем.»
Спитамон бинишаст. Пешонибанди сабзи латтагиро, аз сар кушода ба пешонии писар баст. Баҳузур чорзону нишаст. Тўморро низ аз гардан гирифта, ба гардани ў андохт. Писар нигоҳ дошту чизе нагуфт ё рағбат зоҳир намекард. Балки ҳиқ-ҳиқ дошт, идомаи гиря. Пасон уреб гирифт рўйи зонуҳо. Аз гиряву талош хаста шуда буд, ки ғанаб кард. Сараш пушти бозуи падар хамид. Спитамон оҳиста ўро ба рўйи дастони модар гузаронд. Ардашер як ларзид, чашм кушоду пўшид ва оҳи дарозу бадарде кашида хобаш бурд.

пешина
аз 411
навбатӣ