Искандар чизе нагуфт Клитро. Аммо дар дил гиреҳе баст.
Вонамуд накарда, месохт, ки чашмонаш он сарбозро меҷўянд, ки пайғоме оварда буд:
— Чӣ фармудӣ?
— Шоҳам, пайроҳае бо соҳили рост меравад...
— Ин ҳамон ки ба мисхорҳо бархўрад?
— Бале...
— Дидам онро.
— На шоҳам, аз мисхорҳо гузарад ва ба санги азиме бархўрад.
— Бинамо!
Бирафтанд он сў. Ҷондори шоҳ чанде гом зад ва дар ҳар қадам даҳон пур мекард, ки бипурсад аз ў: «Шамшер аз об гирам ё на?»
Шоҳ нафаҳмад хаёлҳои ўро. Ҷондор ояд аз дунболаш ва шодмон бувад, ки нашнавад пурсҳои ботинии ўро. «Коҳин ҳамаро пешгўйӣ мекард, чаро сари бетани хешро як бор надид?» Раҳораҳ мепурсиду посух намегирифт: «Магар навбати ман нест?»
Бозистод Искандар. Хаёлҳои ўро пароканд. Шоҳ нигарист ба ў. Вай ларзид. Искандар ҳайрон монд ва пурсид:
— Ту нотоб ҳастӣ?
— На, шоҳ!
— Тарсидӣ?
— На, шоҳ!
— Чаро ларзӣ?
— Чизе пурсиданӣ ҳастам аз шоҳ... вале...
— Бипурс!
— Шамшер...
Искандар давоми сухани ўро гўш накарда, нописандона гом зад. Ҷондор хомўш монд, ки гоҳи ғазаб ва парешониаш сухан накунад. Зеро ҷавонишро хўйи бад ёр бувад. Ин дам шоҳ бозистод ва ба ҷондор нигарист: «Чӣ шамшер?» дар сараш тоб хўрд ин пурс, вале нагуфту андешид, ки ў чӣ гуфтанӣ буд?
«Шамшерро пайдо кунам? Ё дигар шамшер ба даст нагирӣ?
Сафари Порс бо ҳамин тамом?»
— Ҳоло чизе гуфта натавонам.
Ҳама ҳайрон монданд, ки шоҳ чӣ гўяд. Худи ў низ ҳайратзада буд. Илоҷи кор пайдо накарда боз ба ҷондор рў овард:
— Пеш даро! Бинамо, ки роҳ то куҷост!?
Сипоҳӣ пеш даромад. То пайроҳае омад, ки Искандар онро пайдо карду пеш нарафт, зеро сари роҳро мисхор гирифта буд.
Сарбоз мисхорро неши пой зада, роҳро кушод ва пасттар рафт.
Пайраҳае пайдо шуд, ки мўрон аз раву ои зиёд сохта бошанд.
Пайроҳа то санги азими абррангу лайс расида, қатъ гашт. Дили Искандар нолид. Зеро ҳамин пайроҳа, чунин санг ва дар зери санги бузурги ноҷунбон нопадид гаштани пайроҳаро сарраммол гуфта буд: «Ва дари роҳи зери замин бо санги азиме баста.»